DÖŞEK
Katai Tayama
BERBATTI
0/10
KATAİ TAMAYA - DÖŞEK (FUTON)
Bir kitabı bu kadar iğrenç, berbat ve mide bulandırıcı yazmak da bir başarıdır, tebrik ediyorum. Rezil bir kitap hangi aklı başında olan kadın bu kitabı ciddiyetle okuyup bu gereksiz adamın gereksiz düşüncelerine hak verebilir ki? Bu kitabı alıp okuma nedenim Katai Tayama hakkında çok övgü almamdı ancak bu rahatsız fosil herifin hiçbir kitabını daha fazla görmek istemiyorum, en kısa sürede bu kitabı satacağım ya da yakıp çöpe atacağım, zaten bunu yayımlayan kitap evinin harcadığı paraya/kağıt için kestiği ağaçlara yazık, o ağaçların hakkı da haram olsun! Seni ciddiye alıp okuyan bana da yazıklar olsun! Sen ne anlattığını nasıl bir 'başarı' kazandığını sandın bu kitapla Allah aşkına? Bir de bu kitap 'gerçek hayattan' alıntıymış, vallaha insanlıktan utanmak için yeni bir neden. Okumayın, almayın, bakmayın, mümkünse adını bile anmayın, unutulup gitsin.Duygu ve Düşünce
Katai Tayama
BERBATTI
0/10
KATAİ TAMAYA - DÖŞEK (FUTON)
Bir kitabı bu kadar iğrenç, berbat ve mide bulandırıcı yazmak da bir başarıdır, tebrik ediyorum. Rezil bir kitap hangi aklı başında olan kadın bu kitabı ciddiyetle okuyup bu gereksiz adamın gereksiz düşüncelerine hak verebilir ki? Bu kitabı alıp okuma nedenim Katai Tayama hakkında çok övgü almamdı ancak bu rahatsız fosil herifin hiçbir kitabını daha fazla görmek istemiyorum, en kısa sürede bu kitabı satacağım ya da yakıp çöpe atacağım, zaten bunu yayımlayan kitap evinin harcadığı paraya/kağıt için kestiği ağaçlara yazık, o ağaçların hakkı da haram olsun! Seni ciddiye alıp okuyan bana da yazıklar olsun! Sen ne anlattığını nasıl bir 'başarı' kazandığını sandın bu kitapla Allah aşkına? Bir de bu kitap 'gerçek hayattan' alıntıymış, vallaha insanlıktan utanmak için yeni bir neden. Okumayın, almayın, bakmayın, mümkünse adını bile anmayın, unutulup gitsin.Beğendim ama...Duygu ve Düşünce
Kitap genel olarak akıcıydı ama keşke diğer karakterlerin gözünden de okusaydık demedim değil. Tek bir karakterin bakış açısını yetersiz buldum. Ayrıca aşktan ziyade bir takıntılı ruh hali söz konusuydu bence. Yoshiko’yu değil de, ona karşı bir şey hissetmenin heyecanını seviyordu. Yaşamanın heyecanına bir sebep veya hissettiği yalnızlığın getirdiği boşluğu dolduracak bir umuttu, Yoshiko. Yine de dediğim gibi Yoshiko gözünden de bakabilirdik bence en azından ama Tanaka olsun, Tokio’nun karısı olsun veya Yoshiko’nun ailesi gibi karakterler çok soyut kalmış. Varlar ama yoklar gibi hissettiriyor. Daha çok özenilebilirmiş yan karakterler açısından.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Hikayemiz ilk bölümde, Güney Afrika’da yaşayan bir ailenin en küçük kızı olan Amor’un, kaldığı yatılı okuldan, ağır hastalığı nedeniyle bir süredir yatak döşek yatan annesinin ölüm haberiyle halası tarafından okuldan alınmasıyle başlar. İlk bölüm, bu haber ile cenaze sonrası düzenlenen yemeğe kadar 2-3 günlük kısa bir zaman dilimini konu alır. Ancak biz o sırada aileden pek çok kişi ile tanışırız. Herşeye hakim olmaya çalışan ve anneyi kökleri nedeniyle pek de kabullenememiş, yeğenlerini ise kendi çocuğuna bakmadan eleştiren, manüpülatif bir hala, onun ağzına bakan bir enişte, korkuları ve kararıyla tam bir ergen olan abla Astrid, sorumsuz bir baba, askerlik mesleğini icra eden bir abi, abinin gençlik aşkı Desire ve bir de sadece cenazelerde ortaya çıkan ölen anne ile aynı yaşta olan ve anneye son anına kadar bakması soncu, annenin evi kendisine vermeyi vaat ettiği hzimetçi Salome. Tabiki hikaye ilerledikçe başka karakterlerde girip çkıyor. Ama bunların ana karakterler olduğunu söyleyebiliriz.
Kitap toplamda 4 bölümden oluşuyor. Biz ilk bölümde ana meselenin, annenin kendisine vefakarca bakan Salome’ye vaat edilen ev üzerinden, her bir bölümde kaybedilen bir aile bireyi üzerinden, aslında buna doğal bir fırsat olarak da bakabiliriz, mirasın paylaşımının nasıl yapılacağını ve geriye kalan aile bireylerinin artık sözünü tutup tutmayacağını bekleyerek okuyoruz. Bu vaadin tek şahidi Amor’un, bu konuda insanları ikna yönünde bşir çabasından ziyade, konuyu hatırlatır yönde cılız sesiyle her bir ölümün üzerine toprak atar gibi konunun üzeri örtülür.
Bu arada arka planda Güney Afrika tarifinin çok limitli bir kesidi sunuluyor. Yani sadece bu kitabı okudum, çok şey öğrendim diyebilmemiz çok zor. Ancak kitap, o siyasi karşıklığın, dini tercihler ve siyah-beyaz ırk çatışmaları
Gönül aldandı, akıbet yandı…1000Kitap
Evli ve üç çocuklu bir yazar olan Tokio’nun, monoton ve sıkıcı bulduğu hayatına öğrencisi Yoshiko’nun girmesiyle değişmeye başladığını anlatır. Yoshiko’ya duyduğu aşk, ona kısa süreli bir heyecan ve yeniden yaşama hissi kazandırır. Ancak bu duygu, sandığı gibi bir kurtuluş değil; aksine daha derin bir içsel çatışmanın kapısını aralar. Hikâye ilerledikçe, beklentiler ile gerçekler arasındaki uçurum belirginleşir ve roman, okuru hüzünlü bir sonla baş başa bırakır.
Katai Tayama 
Döşek 
Ayşenur yılmaz
Katai Tayama Döşek Ayşenur yılmaz
Bol vakitli okumalar
Kitabı okumayanımız yoktur aramızda diye düşünüyorumBenim eseri ikinci okuyuşumdu ve altını çizmediğim ne çok yer varmış diye uça uça okudum…
Roman, yazarın 1943’te yayımladığı üçüncü ve son romanıymış,
Roman genel olarak Raif Efendi ve Maria Puder’ın Berlin’de yaşadığı unutulmaz aşkı konu alıyor.İlk cümle şöyle başlıyor:
“Şimdiye kadar tesadüf ettiğim insanlardan bir tanesi benim üzerimde belki en büyük tesiri yapmıştır.” Bunu söyleyen Rasim yani Raif Efendi’nin günlüğünü okuyan onun iş arkadaşı ve romanın çerçevesi bir nevi.
Alıntılar öyle çok ki … Birkaç tane görsele ekledim buraya sadece kitap yorumlarımı eklemek istedim.
Kitap insanı içine öyle bir alıyor ki zaman kavramınızı yitiriyor adeta o anda sanki Maria ya da Raif’in yanı başında oturuyor onları izliyor izlenimine kapılıveriyorsunuz.
Onları okurken bu çağda -teknolojinin her yeri sardığı- olmaktan utandım; çünkü onların birbirlerine bir çırpıda ulaşabileceği , iletişim kurabileceği hiçbir mecra yok -karşılıklı oturup konuşmaktan başka-
Birbirleriyle yaptıkları aşka dair münakaşalar, Maria’nın kendini ifade edişi -kimseye kapılmama- tüm konuları derinlemesine konuşup birbirlerini anlatmaları o kadar naif ve gerçekçiydi ki insana sonunda böyle olmamalıydıyı hissettiriyor…
Kitapta en sinirlendiğim kişi Raif… ya bir insan kızını nasıl görmezden gelir nasıl bunca yılın ardından sevdiğinden arda kalan tek canlı hatırayı yok sayar aklım almıyor bir türlü, haksız mıyım? Aşamıyorum. O miniğin bir akraba kolunda sürüklenmesini aşamıyorum… Raif yatak döşek olmakla az bile kalmış bence neyse olaylar böyle işte bir de şey;
Yazar bu romanı bir kolu kırık halde askerdeyken yazdığını biliyor muydunuz? Duyunca çok şaşırmıştım ve gerçekten de Berlin’de bulunduğu dönemde Maria adında
Yarı zamanlı yazar evli ve üç çocuklu bir baba olan Tokio'nun,öğrencisi Yoshiko'ya bir aşk duymasını anlatıyor.Yoshiko'ya bunu itiraf etmiyor içerisinde saklıyor ancak hayatında olmasını istediği ve onu hep görmek istiyor ta ki Yoshiko birine aşık olup iffetini korumayana dek.Bundan sonra ipler onun için kopuyor ailesinin yanına geri yolluyor.
İdare eder diyebileceğim bir kitaptı,okunması kolay ama şu anki yaşadığımız hayatla o kadar farklı ki anlatılanlar ister istemez tuhaf geliyor