MEŞGULİYETİN NEYSE, SEN OSUN
İmam-ı Gazâlî’nin şu sözü üzerinde uzun uzun düşünmek gerekir:
“Kendini tanımak istersen, meşguliyetlerine bak. Meşguliyetin neyse, sen osun.”
İnsanlar çoğu zaman kendilerini tarif ederken unvanlarını, makamlarını, sahip oldukları malları veya söyledikleri güzel sözleri anlatırlar. Oysa insanı anlatan şey söyledikleri değil, ömrünü neyle tükettiğidir.
Bir insanın günü neyle geçiyorsa, gönlü de büyük ölçüde onunla meşguldür. Çünkü vakit, insanın en kıymetli sermayesidir. İnsan değer verdiği şeyi zamanıyla besler. Sürekli para konuşan, para düşünen ve bunun için yaşayan biri zamanla servetinin esiri olur. Sürekli makam peşinde koşan kişi makamın kölesi haline gelir. Sürekli başkalarının kusurlarıyla uğraşan kişi ise kendi kusurlarını görmez hale gelir.
Şöyle bir durup kendimize soralım:
Gün içerisinde en çok neyi düşünüyoruz?
En çok neyi konuşuyoruz?
Boş vakitlerimizi neyle dolduruyoruz?
Telefonumuzda, sosyal medyada, sohbetlerimizde, toplantılarımızda en fazla yer verdiğimiz şey nedir?
Bu soruların cevabı aslında kim olduğumuzun da cevabıdır.
Bir müminin meşguliyeti Allah’ın rızası olmalıdır. Namazla, ilimle, iyilikle, hizmetle, aileyle, hayırla ve insanlara faydalı olmakla meşgul olan kişinin kalbi de zamanla güzelleşir. Çünkü insan uğraştığı şeyin rengini alır.
Demir ateşin içinde kalınca kızarır. Gül bahçesinde dolaşan gül kokar. Çamura giren ise çamur lekesiyle çıkar. İnsan da böyledir. Sürekli bulunduğu ortamın, ilgilendiği işlerin ve meşgul olduğu düşüncelerin izlerini taşır.
Bugün birçok insan yorgun, huzursuz ve mutsuz. Bunun sebeplerinden biri de kalbi beslemeyen meşguliyetlerin çoğalmasıdır. Saatlerce ekran başında vakit geçirip birkaç dakikasını bile Rabbine ayıramayan bir insanın iç huzuru bulması kolay
Seçim paradoksuDin
Çok seyahat eden ve değişik lezzetleri dünyanın birçok şehrinden deneyimlemiş bir seyyah olarak söylemeliyim ki; en iyi lokantaların menüsü kalabalık olmayanlardır, en iyi şehirler sade şehirler ve en kaliteli insanlar da sadeliği şiar edinmiş olanlardır. Yazım yine uzun olacak, kısa kes diyenler için, Sadelik en asil zarafettir diyerek konuyu buracıkta özetleyebilirim; lakin bu beylik lafın arkasındaki derin hakikati okumak isteyenlerle kalemin mürekkebi elverdiğince uzun bir hasbihale duracağız.
Kapitalizmin kurumsal ve yutturmacalı kalıplarından sıyrılıp fıtrata baktığımızda hiç düşündünüz mü; ansiklopedi gibi kalın menüsü olan o cafcaflı restoranlar neden kısa sürede kapanıyor da, yüz yıllık asırlık işletmeler hep tek bir ürün üzerine sebat edenlerden çıkıyor? Çünkü insanı diğer varlıklardan ayıran en önemli özellik olan seçim yapabilme iradesinin de fıtri bir limiti, aşılmaması gereken bir optimum noktası vardır. Hatta bazen önünüze hiçbir seçeneğin sunulmaması, seçimsizlik en büyük nimettir; misal, şehrin en iyi dönercisine girdiğinizde önünüze alternatif bir yemeğin konulmaması ve o tek lezzete odaklanmanız, günün en huzurlu anına dönüşebilir. Bizler fani dünyanın haz ve mutluluklarının değil, kalbi bir sekinetin, yani huzurun peşindeyiz ve bu huzur için doğru mizanlarla seçim yapmak şarttır.
Önünde onlarca sayfadan oluşan bir menüyle baş başa kalan aç ve sabırsız bir insanın karar vermesi nasıl zor ve ekseriyetle hüsranla sonuçlanan bir süreçse, hayatın bütünü de böyledir; zira insan o kalabalıkta kendi tabağını yerken bile sürekli acaba diğerini mi sipariş verseydim, yoksa karşımdakinin tabağı mı daha iyiydi? vesvesesiyle tahrif olur. Halbuki lezzet, tam bir odaklanma işidir; her hakiki lezzet gibi sevmek de, sadakat de ancak odaklanmakla vücut
Reklam
Soner A.
Soner A.
Ne bulsam okurum...
Soner A.
Soner A.
İnsanın iradesi sağlam ise elinde tuttuğu kitap en güzel fidan olur zihninizde tohum vererek en güzel ağacı yeşerterek boy verir fakat iradeniz sağlam değilse kitap gül olsa elinizde çürür diken sarar elinizi
Ama yurttaşlarının mallarına el sürmekle kalmayıp onları köleliğe de sürükleyenlere bu çirkin adlar verilmez.”
Devlet
Platon (Eflatun)
Soner A.Soner A.
Seher vakti çaldım yarin kapısını
Günah var ise sevilenin gözlerinde
Sizi sürükler kölelik ve çirkinlere
Güzel ise yar açar size ahiretin yapılarını
insanlardan kötülük görenlerin doğruluklarından bir şey kaybetmeleri kaçınılmaz.”
Devlet
Platon (Eflatun)
Soner A.Soner A.
Doğru insanlar murad alırlar onlar suna kuşu ile dost olur eğri insan ise gökteki kuşa tuzak kurar kuş yuvalarını bozar
"İnsan ölüme doğru gittiğini fark ettiğinde daha önce hiç aklına gelmeyen düşünceler ve kaygılarla dolmaya başlar
Soner A.
Ne bulsam okurum...
Soner A.
Soner A.
İnsanın iradesi sağlam ise elinde tuttuğu kitap en güzel fidan olur zihninizde tohum vererek en güzel ağacı yeşerterek boy verir fakat iradeniz sağlam değilse kitap gül olsa elinizde çürür diken sarar elinizi
Ama yurttaşlarının mallarına el sürmekle kalmayıp onları köleliğe de sürükleyenlere bu çirkin adlar verilmez.”
Devlet
Platon (Eflatun)
Soner A.Soner A.
Seher vakti çaldım yarin kapısını
Günah var ise sevilenin gözlerinde
Sizi sürükler kölelik ve çirkinlere
Güzel ise yar açar size ahiretin yapılarını
insanlardan kötülük görenlerin doğruluklarından bir şey kaybetmeleri kaçınılmaz.”
Devlet
Platon (Eflatun)
Soner A.Soner A.
Doğru insanlar murad alırlar onlar suna kuşu ile dost olur eğri insan ise gökteki kuşa tuzak kurar kuş yuvalarını bozar
"İnsan ölüme doğru gittiğini fark ettiğinde daha önce hiç aklına gelmeyen düşünceler ve kaygılarla dolmaya başlar
“İBDA’yı okumaya nereden başlamalıyım?” Bu soruya genellikle dilin ağırlığı, eserlerin zorluğu veya hangi kitabın daha kolay anlaşılacağı açısından cevap aranır. Elbette bunlar bütünüyle önemsiz değildir. Çünkü İBDA dili ilk temas eden okuyucuya ağır gelebilir; kavramlar yoğun, cümleler girift, göndermeler geniş, meseleler sembollerle iç içedir. Fakat soruyu soranın öğrenmek istediği şey çoğu zaman yalnız bu değildir. O, aslında şunu sormaktadır:
İBDA’nın vermek istediği ilk ders nedir? İBDA nasıl okunmalı? İBDA’yı nasıl doğru anlayabilirim? Buna karşılık, İBDA Külliyatı’nı okuyup anlama meselesi de yalnızca “şu kitaptan başla, sonra bunu oku, ardından buna geç” şeklinde liste sırasıyla çözülecek bir mesele değildir. Çünkü İBDA’nın da okuyucusundan talepleri vardır.
Başlangıçta ilk öğrenilmesi gereken şey, kitap isimlerinden önce okuma tavrıdır. İBDA, roman gibi tüketilecek, akademik makale gibi fişlenecek, ideolojik broşür gibi ezberlenecek, tasavvuf risalesi gibi sadece zevk edilecek bir külliyat değildir. Çünkü İBDA okumak, malûmat toplamak değildir. İBDA okumak, düşüncenin merkezini değiştirmek, kavramlar arasındaki nisbeti görmek, meselelere İslâm’a muhatap anlayış zaviyesinden bakmayı öğrenmektir. İBDA okumak, bir dilin içine girmek, kavramların birbirine nasıl bağlandığını görmek, aynı meselenin farklı eserlerde nasıl yeniden açıldığını takip etmek, her kitabı kendi mevzuu içinde okurken bütünle irtibatını kaçırmamaktır. Külliyatın zorluğu da, bereketi de buradadır. Bu külliyata hangi kitaptan başlanacağı kadar, hangi tavırla başlanacağı da önemlidir. Hattâ daha doğru söylersek, tavır yanlışsa doğru kitaptan başlamak bile okuyucuyu doğru yere götürmeyebilir.
**Bu yüzden meseleye “önce en kolay, en akıcı kitabı okuyun” diye cevap vermek
Allahın Arslanı şehitlerin efendisi Hamza
Gönül kapım açık bekler
her an o canan gibi
Aşkın zincirini boynumdan çözemedim
Ebuzer Özkan
Gönül kapısı açılmamıştı islama
Yinede cesurdu arslan avlardı sokaklarda
Canan gibiydi yar gibiydi her mazluma
Allahın Arslanı şehitlerin efendisi Hamza
Dedilerki gökler süslendi yıldızlar ile
Bir arslan dolaşıyordu Mekke Medinede
Hz Hamza dediki arslan ve tilki hep hikaye
Allahın Arslanı şehitlerin efendisi Hamza
Hz Hamza cesurdu korkmazdı arslandı
O şeytandan korunurdu heybetli insandı
Mekkede Medine arslan avı ile yaşardı
Allahın Arslanı şehitlerin efendisi Hamza
Hz Hamza Hz Muhammedin amcasıdır
Candır canandır şehitlerin başıdır
Mazlum aslana can zalim aslana avcıdır
Allahın Arslanı şehitlerin efendisi Hamza
Kul Nefsani der bazı aşklar ilk gün gibidir
Hamza peygamberimizin en sevdiğidir
Etrafında ister istemez “terör”, “radikal İslâmcı örgüt”, “90’lar”, “bombalı eylemler” gibi çağrışımlar oluşmuş olan “kendinden zuhûr diyalektiği”, kamuoyu algısında terörle ilişkilendirilse de kavramı bilen dar çevre için daha derin ve kapsamlı bir hikmettir.
Kendinden zuhur diyalektiği, 
Salih Mirzabeyoğlu’nun eserlerinde, Salih Aleyhisselâm’da tecelli eden “fütuhî hikmet”le birlikte verilir. Muhyiddin-i Arabi’nin Füsus-ul Hikem’inden aldığı misâlle, efendi kölesine “kalk” der; emir efendiden, kalkma fiili köledendir. Allah bir şeyin olmasını diler, ona “Ol” der ve o şey olur; böylece oluşun üçlü yapısı belirir: irâde Allah’tan, emir Allah’tan, oluş keyfiyeti mahlûkun kendindendir. Burada “kendinden” kelimesi yanıltıcı olabilir. Bu “kendi kendine, Allah’tan bağımsız” demek değildir. Tam tersine, “Allah’tan, fakat kulun istidadı ve fiili üzerinden” demektir.
Yâni oluş, “O değil; O’ndan” çizgisinin fiil alanındaki karşılığıdır. Yaratılmış varlık, Allah değildir; Allah’tandır. Fiil de kulun mutlak bağımsız yaratışı değildir; ama kulun kendinde olan istidat ve yönelişle zuhûr eden hakikatidir.
Bu yüzden oluş, hem kaderdir hem mesuliyettir; hem verili bir sırdır hem insanın kendi fiiliyle içine girdiği bir imtihandır. Mirzabeyoğlu bu hakikati kaderci bir edilgenliğe değil, kulun fiili ve istidadı bahsine bağlar. Bu, ne modern bağımsız özne fikridir ne de insanı tamamen silen cebrî kaderciliktir; kul, Allah’ın irâde ve emri altında kendi istidadının gereğini fiile çıkarır. Mirzabeyoğlu’nun, Muhyiddin-i Arabi Hazretleri’nden iktibasla, “kendinden oluş hikmetini anlayan, nefsinde zuhur eden hayır ve şerrin yine kendinden geldiğini bilir” demesi de buraya bağlıdır.
Bu noktada “ilim malûma tâbidir” düstûru, oluş bahsinin metafizik temelini verir. __“Mâlûm” kelimesi,
Salih Mirzabeyoğlu’nun eserlerinde, Salih Aleyhisselâm’da tecelli eden “fütuhî hikmet”le birlikte verilir. Muhyiddin-i Arabi’nin Füsus-ul Hikem’inden aldığı misâlle, efendi kölesine “kalk” der; emir efendiden, kalkma fiili köledendir. Allah bir şeyin olmasını diler, ona “Ol” der ve o şey olur; böylece oluşun üçlü yapısı belirir: irâde Allah’tan, emir Allah’tan, oluş keyfiyeti mahlûkun kendindendir. Burada “kendinden” kelimesi yanıltıcı olabilir. Bu “kendi kendine, Allah’tan bağımsız” demek değildir. Tam tersine, “Allah’tan, fakat kulun istidadı ve fiili üzerinden” demektir.
Yâni oluş, “O değil; O’ndan” çizgisinin fiil alanındaki karşılığıdır. Yaratılmış varlık, Allah değildir; Allah’tandır. Fiil de kulun mutlak bağımsız yaratışı değildir; ama kulun kendinde olan istidat ve yönelişle zuhûr eden hakikatidir.
Bu yüzden oluş, hem kaderdir hem mesuliyettir; hem verili bir sırdır hem insanın kendi fiiliyle içine girdiği bir imtihandır. Mirzabeyoğlu bu hakikati kaderci bir edilgenliğe değil, kulun fiili ve istidadı bahsine bağlar. Bu, ne modern bağımsız özne fikridir ne de insanı tamamen silen cebrî kaderciliktir; kul, Allah’ın irâde ve emri altında kendi istidadının gereğini fiile çıkarır. Mirzabeyoğlu’nun, Muhyiddin-i Arabi Hazretleri’nden iktibasla, “kendinden oluş hikmetini anlayan, nefsinde zuhur eden hayır ve şerrin yine kendinden geldiğini bilir” demesi de buraya bağlıdır.
Bu noktada “ilim malûma tâbidir” düstûru, oluş bahsinin metafizik temelini verir. __“Mâlûm” kelimesi,Reklam
Reklam