gün kayıyor. başkaları henüz fark etmiyor olabilir, ama ben ediyorum. labirent oyunu gibi: küçük labirentin içindeki ağır bilye benim. bazen yaslanacak bir duvar bulup bir anlığına soluklanabiliyorsun, ama sonra yeniden hareket etmek zorundasın; dünya sağa sola eğiliyor, bir deliğe düşüyorsun, bilye yeraltındaki tahta zemine çarpıyor ve sen bir anda yok oluyorsun.
Duvarlar
Aldırmadan, acımadan, utanmadan
kocaman, yüksek duvarlar ördüler dört yanıma.
İşte oturuyorum şimdi umutsuz
bu yazgı kemiriyor beynimi, başka şey yok aklımda
yapacak neler vardı dışarda.
Ah, duvarları örerken nasıl görmedim onları?
Ne sesini duydum örücülerin ne gürültüsünü.
Çıt çıkarmadan kapamışlar bana dünya kapılarını.
Çeviri: Barış Pirhasan (B.P.)
Sayfa 31 - Can Sanat Yayınları, 5. Baskı, Çev. Alova - Barış Pirhasan
Elle çektiğiniz duvarlar yıkılır da gönüller arasındakiler?
Kan damlayan gölgeler gezerken akıldan izler afla silinir mi?
Kapalı bir mahzende sızan bir ışık parçası, yıkık bir duvarın taşları arasında açmış sıska bir çiçek, her şeye rağmen bir varlık, bir tesellidir.
Resimsiz duvarlar…Alıntı
“Sergilenecek hiç bir resim yoktu, çünkü buradaki hiç bir çocuk boya kalemi tutamıyor diye düşündü.”
