nur
@earthAngel
Arşiv.
Şu anda okuduğu kitap
Başkalarının kendisini durdurma hakkını hiçbir kabullenmemiş bir insandı o. Amacını seçer, ona doğru ilerlerdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Mathilda büyük bir aşkın dünyadaki izidir. Fakat nasıl olurda böylesine büyük ve tutkulu bir aşktan böyle umutsuz ve ölümü bekleyen bir hayat doğar? Nasıl bu iki zıt kavram birbirine bu kadar yakın olabilir ki?
Bizim kendimizden saydığımız bir parça koparsa, hayatımıza elveda derse işte o zaman bu iki kavram o kadarda farklı gelmez gözümüze. Aslında birinden diğerine geçişin ne kadar kolay ve amansız bir şekilde gerçekleşebileceğini anlarız. Ve bu parçamıza olan tutkumuz ne kadar büyükse acımız, yıkımımız o kadar trajik olur.
-spoiler-
Mathilda'nın babası tam olarak bunları yaşar. Kızının doğumundan kısa süre sonra kendilerini terk eden karısına olan bağlılığı ve çocukluktan süregelen tutkusu onu yerlebir eder. Mathilda'yı ise halasına emanet eder ve belki bir gün acılarını dindirip dönebilirse acılarını unutmak için çıktığı yolculuktan, belki de kendini gönderdiği sürgünden, kızına tekrar kavuşacağını yazar bıraktığı mektubunda. Söylediği gibi de döner tam 16 yıl sonra. Döndüğünde kızının en yakın arkadaşı, tüm hayatı ve tek ebeveyni olur kızının gözünde. Fakat Mathilda babası için annesinin ruhunun bir parçasıdır, annesi giderken yerine Mathilda'yı kendine bırakmış gibi düşünmekten alıkoyamaz kendini. Mathilda'nın annesine olan aşkının ve acılarının dinmediği gibi üstüne kızının annesine benzerliği bunu alevlendirmiştir. Bu sıkıntısını ve saplantısını kızına yansıtmak ve onu lekelemek istemez ve kendisini cezalandırır, öldürür. Ve şimdi ise Mathilda'nın hayatından bir parça kopmuştur kendisiyle beraber. Babası, tek arkadaşı, yıllardır kavuşmayı bekleyip sonunda kavuştuğu insan teker gitmiştir dönmemek üzere. Artık Mathilda için ölüme kadar zindan başlamıştır. Tek beklediği ve istediği şey babasına kavuşmaktır. Fakat kaderinde bu acıyı çekmek vardır ve ölümü
(...) eğer dünya bir sahneyse ve ben de onun üzerindeki bir oyuncudan fazlası değilsem, rolüm tuhaf ve trajikti.
