insanların birbirlerinin huzurunu bozmasından rahatsız olurum ben, en çok da genç insanların hayatlarının en güzel çağında, bütün sevinçlere alabildiğince çok kucak açabilecekleri zamanda birkaç güzel günü surat asarak birbirlerine zehir etmeleri ve ancak çok sonradan kaybettikleri şeyin telafisinin olanaksız olduğunu görmeleri canımı sıkar.
(...) ve saadet, ihtiras, kendinden geçme gibi kitaplarda son derece güzel bulduğu bu kelimelerin hayatta acaba tam olarak hangi durumla örtüştüğünü bulmaya çalışıyordu.