Ece Bilge
@ecanlii
İzmir
6 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Foucault takes where does it hurt? To a pathological level. Those symptoms are signifiers. Thanks for language and gaze. No doubt it is scarcely fruitful to look for a relation of teriority or dependence between two terms of “liberal” medicine….
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Aşk neden böyle acıyla bağlanmıştır bunca zaman? Ümit Yaşar bize uzun zamandır aşkı okuduğumuzu söylerken bunu sordurur bana. 24 kez intihara teşebbüs eden bir yazar. Sonucunda oğlu kendisini galatadan atarak intihar eder. Bir kitabın yazarının trajedisi kitabı okumadan önce öğrendiğimde hep ona hasta gözüyle bakmadan edemiyorum. Aşk hastalığı, melankoli anksiyete tramva derken bize unutturdular belki de derinliği. Onun manik depresyonu olmasa bu “aşk” olur muydu? Kesinlikle hayır. O zaman bu aşk mı kimya dengesizliği mi? Bi kaç antidepresan döndürür müydü onu ve onun gibileri?
Ümitsizlik
‘’ Hayır Doktor Breuer, ben ümitsizlik içinde, kendi canına kıyma gibi ciddi bir tehlike içinde olan bir dostumdan söz etmiştim. Sizden iyileştirmenizi istediğim Nietzsche’ nin bedeni değil, ümitsizliğidir.’’ 1800’lerde psikanalizin daha doğma zamanlarında geçmesine rağmen bugüne anlaşılabilir hatta zaman zaman insanın her yüzyılda aynı hatta belki psikiyatrinin bile içindeki çarpıklığını fark ettiren “yarı kurgusal” roman. Ümit edebilmek beynimizdeki bir butondur
ve bunu basmak kimin elindedir? Kişinin bilinci mi? Ümit kötülüklerin en kötüsüdür. Aşkın benzini insanın zehridir. Kaderini sevmeyi denedin mi? Amor Fati ile açıklamış bunu Nietzsche. Hayatımız boyunca doğru melodiye dans etmek için okunulması gereken bir kitap..
Susmakİnsan ve Duygular
Bazı şeyler irademiz dışında gerçekleşir sen de biliyorsun bunu, ve susmak. Susmak seni öldürür. Ama sen zaten ölümü en iyi yapansın.
Onu okurken Nilgün Marmarayı düşünmeden edemiyorum. Günlükler onun melankolisinin kurbanı oluşu yorumunu her sayfada öldürüyor. O bakana gerçekçi bir nihilist aslında. Kendine konuşmak da susmaktır. Sadece kendine konuşmak en büyük sessizliktir. Sessizlikse ölüm. Ya başkasına konuşsaydı? Onu anlayana anlatsaydı? Bunu hiç bir zaman bilemeyeceğiz ama, çözülen her problem yeni problemler doğurur. Murphy kanunları mı yoksa edebiyatın en derin çemberi mi? Bu da onu anlayana bir mirası.