Ecce Demir
@eccedemir9
Şu anda okuduğu kitaplar
"Sevgi" pazarda alınıp satılan bir mal değildir, tartıya vurulmaz. Sevginin verdiği mutluluk, zihnin mutluluğu gibidir, canlı olduğunu hissetmenin mutluluğudur. Sevginin amacı sevmektir yalnızca sevmek, sonuna kadar sevmek. Sen benim düşmanımdın, hiç kimsenin böyle bir düşmanı olmamıştır. Ben sana hayatımı verdim, sense insanın en aşağılık, en alçak tutkularını, “nefret", "gurur” ve "hirs”ı doyurmak için benim hayatımı harcadın.
Reklam
"Bugün Kalan Hayatımın İlk Günü" kitabı birbirinden farklı hayatlara tanıklık ederken aslında herkesin görünmeyen yükler taşıdığını fark ettim. Dışarıdan bakıldığında sıradan görünen insanların iç dünyalarında ne kadar büyük kırılmalar, pişmanlıklar ve umutlar barındırdığını etkileyici bir şekilde hissettiriyor.
Kitap boyunca en çok hoşuma giden şey, hayatın ikinci şanslarını anlatırken bunu yapay bir iyimserlikle sunmamasıydı. Karakterler kusurluydu, yaralıydı ve gerçekti. Belki de bu yüzden kendimden bir şeyler buldum. Bazı sayfalarda durup düşünme ihtiyacı hissettim; verdiğim kararları, kaçırdığım fırsatları ve bazen geçmişe gereğinden fazla takılıp kalışımı sorguladım.
Yazarın dili oldukça akıcı. Yer yer tahmin edilebilir bölümler olsa da kitabın verdiği duygu bunu benim için önemsiz hâle getirdi.
Saç Örgüsü, üç farklı coğrafyada yaşayan kadının yaşam mücadelesini anlatırken güçlü bir mesaj vermeyi amaçlayan bir roman. Ancak kitap bende bıraktığı etki açısından beklentilerimi tam olarak karşılayamadı. Karakterlerin derinliği konusunda eksiklikler hissettim.
Smita, Giulia ve Sarah'nın hikâyeleri duygusal olarak bizleri yakalamayı hedefliyor fakat karakterler çoğu zaman birer insan olmaktan çok bir fikri temsil eden sembollere dönüşüyor. Bu nedenle onların acılarına üzülsem de iç dünyalarına gerçekten yaklaşabildiğimi söyleyemem. Özellikle bazı olayların fazlasıyla tesadüfi ilerlemesi, romanın gerçekçilik duygusunu zayıflattığını düşünüyorum.
Kitap, vermek istediği mesaj bakımından değerli olsa da edebi derinlik açısından daha fazlasını vaat edip biraz daha azını sunan bir roman.
Bu kitaba başlarken kadınların toplumdaki konumuna dair güçlü ve farkındalık kazandıran bir roman okuyacağımı düşünmüştüm. Ancak yazarın birçok noktada kadınları anlamaktan çok yargıladığını hissettim.
Kitapta üzerinde düşünmeye değer tespitler var ama kadınların yaşadığı sorunları açıklarken toplumsal koşullardan çok kadınların kişisel zaaflarına odaklanılması beni rahatsız etti. Yer yer, kadınların duygusal yönleri ya da destek görme ihtiyaçları bir eksiklikmiş gibi sunuluyor. Bu nedenle kitabın bazı bölümlerini okurken kendimi eleştirilmiş değil, suçlanmış hissettim.
Belki de beni en çok düşündüren şey, kadınların yaşadığı eşitsizlikleri anlatırken bile sorumluluğun büyük kısmının yine kadınlara yüklenmesiydi. Oysa birçok davranışın arkasında bireysel tercihlerden çok toplumsal öğretiler ve kültürel kalıplar var.
Okurken sıklıkla "Kadınları özgürleştirmeye mi çalışıyor, yoksa onları belirli bir ölçüte göre yargılıyor mu?" sorusunu sordum.
Kitabı bitirdiğimde aklımda kalan şey hayranlık değil, tartışma isteği oldu. Yine de farklı bakış açıları görmek isteyenler okuyabilir.
Nefret edip etmemen kimsenin umurunda değildi. Öğrenmen gereken bir şey var; "nefret" entelektüel anlamda ele alındığında "sonsuz yadsıma"dır. Duygular bağlamında değerlendirildiğinde bir körelme biçimidir ve kendinden başka her şeyi öldürür.
Reklam