Başaracağım, sevgili dostum, sana söz veriyorum, kendimi düzeltecegim, her zaman
yaptığım gibi yazgımızın karşımıza çıkardığı ufak tefek sıkıntıları artık tekrarlayıp
durmayacağım; içinde bulundugum
anın tadını çıkaracağım, geçmiş benim için geçmişte kalacak.
Acının insanlarla paylaşıldığı takdirde azalacağı konusunda kuşkusuz haklısın, değerli dostum, keşke insanlar - niçin böyle olduklarını ancak Tanrı bilir! - geçip giden şimdiyi yaşamak yerine, geçmişte kalan bir sıkıntının hatıralarını anımsamak için hayal gücünü bu kadar zorlamasalar…
Bu yaşamın zevkleri kendine ait olmaktan çok, bizim daha iyi bir yaşama ulaşma korkumuzdur; bu yaşamın eziyetleri kendine ait olmaktan çok, bizim bu korku nedeniyle kendi kendimize ettiğimiz eziyettir.