Man or ecinniler
Spoilerlı olabilir gulyabaniden spoiler yemediyseniz tabii.
.
.
.
.
.
.
.
Gerçekten cinlerle muhatab olduğumuzu düşündüğüm ilk 70 sayfa filan bayya iyiydi. Yani bence belli düzeyde korkutucuydu da. Cinlerin uzun bir şeyleri taşırken Muhlise’nin üst camdan onları anlık görmesi, ilk baştaki ritüeller filan korkutucuydu bence. Bir noktadan sonra e taam bunlar insan da nasıl ve neden böyle büyük bir oyun çeviriliyoru merak etmeye başladım. Sonra realite cinlerden daha korkunç geldi. Kızlara tecavüz etmişler, o zavallı kadının aklıyla oynamışlar. Hasan da kendince iffet testi yapmışmış. Valla o kalfanın, Arap’ın ve evin hanımefendisinin yıllarca çektikleri çileyi düşününce içimi sıkıntı kapladı. Bir not olarak bu kitabın çok iyi fanfici yazılır. Aklımın bir köşesinde dursun ekfksldlsldşdşşs Ayrıca bu kitaba yazarın kendisinin de hurafelere karşı bir hiciv olarak görmesi de potansiyelini bayağı bir azaltıyor gibi. Çok daha sarsıcı bir korku hikayesi olabilirmiş. Emin alper bu işe el atar mı acaba ya?¿
İncelemeDuygu ve Düşünce
Dostoyevski denince çoğumuzun aklına ağır psikolojik çözümlemeler ve karanlık karakterler geliyor. Ancak Stepançikovo Köyü bu algının biraz dışına çıkan, yer yer güldüren ama satır aralarında insan doğasına dair sert eleştiriler barındıran bir eser.
Kitabın merkezinde, kendisini olduğundan çok daha önemli gören ve çevresindeki insanları etkisi altına alan Foma Fomiç karakteri bulunuyor. İlk başlarda onun davranışları bana oldukça komik geldi; fakat sayfalar ilerledikçe insanların güç karşısındaki tutumlarını, çıkar ilişkilerini ve körü körüne bağlılıklarını düşündürdü. Dostoyevski, mizahı kullanarak insanın zayıflıklarını ve toplum içindeki ikiyüzlülüğü ustalıkla gözler önüne seriyor.
Bu kitapta beni en çok etkileyen şey, karakterlerin gerçek hayattan çıkıp gelmiş gibi hissettirmesiydi. Hepimizin çevresinde sözleri gereğinden fazla önemsenen, insanları yönlendirmeye çalışan ya da sırf huzur bozulmasın diye yanlışlara ses çıkarmayan kişiler vardır. Kitap tam da bu noktaya dokunuyor. Stepançikovo Köyü, Dostoyevski'nin daha az konuşulan eserlerinden biri olsa da hem mizahi yönü hem de insan ilişkilerine dair gözlemleriyle okunmaya değer bir kitap.
Reklam
Güzel Bir Klasik, Daha Güzel Olmasını Beklerdim
Güzel olsa da okuyucularda hayal kırıklığına yol açabilecek bir eser başlıktan zaten vaad edilen suç ve ceza içeriğini roman boyunca bize akıcı şekilde sunuyor Dostoyevski fakat fevkaladenin fevkinde bir toplum eleştirisi veya suçun ve cezanın derinliğine inilen çığır açan bir yaklaşım göremedim ben evet yazarımız usta bir yazar ve okurken bunu hissediyoruz ama aynı şeyleri çevirip çevirip anlatması veya gereksiz yere yan karakterlerle romanı uzatmasına çokta gerek yokmuş, iyi ile harika arasında bir yerde, kitabın çok fazla noktasına olumlu eleştiri getirilebilecek olsa da işin özü beklentimin altında kaldı.
Dostoyevski okumak duygudan duyguya geçmek gibi... Dipte başlıyor ne okuduğumu anlamıyor gibi oluyorum,hiç beklemediğim anda olaylar ivme kazanıyor bir sonraki paragrafı iple çekiyorum;tam heyecanın en üst noktasındaykende yere çakılmış gibi kalakalıyorum. İçim buruk,hüzünlü ve bir somraki sayfanın olmayışının kırgınlığı...
Ne okudum diye düşünürken fark ediyorum ki;kitaptaki herkes haklı ama kitaptaki herkes ayrıca suçlu da... Hayat gibi,insanlar gibi...
Zor okunan bir kitap beklerken, çok daha akıcı ve zevkli bir okuma oldu. Ana öyküsü, sonra da yan hikayeleri ile karakterlerin psikolojilerinin derinliklerine inen bir baş yapıt. Ayrıntılı incelemem için bakınız: kitapokurum.blogspot.com/2026/06/kitap-y...
Genel olarak Dostoyevski'nin karakterlerini sevmiyorum-kitapları gayet güzel- çünkü özellikle baş karakterler devamlı akıl dışı davranışlar sergiliyor. Konuşmaları, düşünceleri ise bana tamamen ters düşüyor. O zamanın Rus'yası belki bu şekildedir ama ben kitapları ve karakterleri günümüz çerçevesinde inceleme taraftarıyım.
Reklam
Reklam