"Şimdi çok pişmanım," dedi babam.
"Ona yeterince iltifat etmediğim,ne kadar tatlı ne kadar hoş ve değerli biri olduğunu binlerce kez söylemediğim için çok pişmanım...
Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?