“Hayat tahayyül edebildiğimiz kadardır.” der pessoa ve devam eder : Bütün dünyası tarladan ibaret olan köylünün gözünde, o tarla bir imparatorluktur. caesar’ın gözünde ise imparatorluğu azımsadığı topu topu bir tarla kadardır. Fakir insanın bir imparatorluğu var, güçlü olanın ise altı üstü bir tarlası. Aslına bakılacak olursa, sahip olduğumuz tek şey izlenimlerdir.
Yalnız içtimai değil, aynı zamanda beşeri, mistik ve ilahi bağları da çözülen insanın bu perişanlığı bana ibret, merhamet, nefret ve dehşet veriyor. İçimizde sıraya dizilen sayısız benliklerimiz ipi kopmuş bir tesbih gibi nasıl da dağılıveriyorlar..
“Evet” dedi “işler böyle yürüyor, kirke. Babama büyücülüğümün kaza eseri olduğunu söylüyorum, o da bana inanmış gibi yapıyor, zeus da ona inanmış gibi yapıyor, dünya böylece dengesini buluyor. İtiraf ederek hata ettin. Bunu niye yaptığını asla anlayamayacağım.”