Eda
@eda796
Yozlaşmış dünyayla mücadelem bitmedi
lisans
16 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
“Evet” dedi “işler böyle yürüyor, kirke. Babama büyücülüğümün kaza eseri olduğunu söylüyorum, o da bana inanmış gibi yapıyor, zeus da ona inanmış gibi yapıyor, dünya böylece dengesini buluyor. İtiraf ederek hata ettin. Bunu niye yaptığını asla anlayamayacağım.”
Sayfa 79
Reklam
Yıllarca ihanet ettim kendime. Beni ben yapan şahane mutsuzluğumu, ucuz sevinç kırıntılarıyla tedavi etmeye çalıştım, kadim duyguların yerine kolay olanları seçtim. Kendimle birlikte bütün dünyayı kandırdım.
Senin derdin geceyle.
Gece, sadece gece olduğu için, etrafı karanlığa gömerek içimizdeki çocukluk korkularını uyandırır, yalnızlıktan ve tanımadıklarımızdan ne kadar korktuğumuzu hatırlatır bize. Bu hayaletleri alt etmeyi başarırsak gündüz karşımıza çıkanları da kolaylıkla alt edebiliriz. Karanlıklardan korkmuyorsak, aydınlığın dostu olduğumuzdandır.
Sende büyük karanlıklar görüyorum ama büyük aydınlıklar da görüyorum.
Arada bir kendini geceye bırak, yıldızlara bakıp sonsuzluğun verdiği hisle mest olmaya çalış. Gece de kendine has büyüleriyle, aydınlığa uzanan yollardan biridir. Tıpkı karanlık kuyunun sonunda susuzluğu dindiren suyu barındırdığı gibi, gizemiyle bizi Tanrı’ya yakınlaştıran gece de gölgeleri arasında ruhumuzu tutuşturan Alevi gizler.
Başkasının yüreğinde imkansız bir sevgi uyandıran insan özür dilemeye mecbur bırakılabilir mi?
Hayır kesinlikle bırakılamaz.
Çünkü Tanrıya duyduğumuz sevgi de imkansızdır. Sevgisine asla aynı seviyede karşılık veremeyiz. Yine de o bizi sevmeye devam eder. Bizi öyle çok sevmiştir. Havarilerden Pavlus şöyle der;
“
Ben insanların ve meleklerin dilini konuşsam da söylediklerimde sevgi olmadığı sürece sesim borazanın zırlamasından, zillerin şıngırdamasından farksız çıkar.”
Reklam