Eda ATIŞ
@eda_celik
Beyhan Budak ile YouTube da tanışmıştım. Çok uzun zaman oluyor. Hayatımı etkileyecek kararlarda etkili olduğunu bile söyleyebilirim. Sakin sakin konuşan size huzur veren bir psikolog kendisi. Videolar kesmemiş olacak ki, kitabını da okumaya başladım. Gayet akıcıydı. Kendisinin de dediği gibi,aslında bir zamanlar bildiğim ama unuttuğum şeyleri bana hatırlattı. İnsanlarla ilişkilerde, duygularda nelere dikkat etmeliyiz, her geleni iyi diyip başköşeye oturtmalı mıyız? Çok fazla düşünmemek için neler yapmalı? Bunun gibi bir sürü konu ele alınmış. Zaman zaman tekrarlara düşmüş, ama ben faydalı buldum. Özellikle sosyal medyanın bizi nasıl da etkilediği, herkesi mutlu sanıp yalnız bizim sorunumuz olduğunu düşünmemizdeki etkisi. Veyahut kötü bir olay yaşayınca sadece kendi başımıza böyle şeylerin geldiğini," nasıl olur da beni bulur,bunu hakedecek ne yaptım gibi" düşüncelerin aslında nasıl da yersiz olduğunu anlatıyor. Dediğim gibi aslında şöyle bir bakınca "bunlarda ne var canım zaten biliyoruz" diyebilirsiniz. Ama insan unutuyor ve birden kendini umutsuz,depresif bir halde bulabiliyor. Bunların yanında mutluluğun amaç değil sonuç olduğunu söylemesi, yaşamın içinde elbette ki üzüntülerin,başarısızlıkların da olacağını vurgulamış. Bence şu çağdaki insanların bu kitaba ihtiyacı vardı. En azından benim vardı. :)
Yer yer verilen hikayeler güzeldi. Danışanlarından da örnekler vermiş ve çok hoş alıntılar da vardı.
"Allah dertsiz bırakmasın oğlum.” İlk duyduğumda, “Ne kadar da iyi birisine benziyordu, bu da ne şimdi, neden bana beddua ediyor?” dedim. Sonra biraz daha konuştuk ve neden böyle dediğini anlattı bana; dertlerin insanı diri tuttuğunu, bir yaşama amacı sağladığını, mücadelenin insanı ayakta tutan yegâne şey olduğunu söyledi. Eskilerde bana söylediği cümleyi dua niyetine söylerlermiş. Sanırım hayatımda gerçekten bir şeyler öğrendiğimi hissettiğim nadir anlardan biriydi bu sohbet.
