Atsız kitabı o kadar güzel anlatmış ve beynimize işlenecek şekilde kurgulamış ki kitap boyunca kendimi Ötüken de bir atın sırtında etrafı izliyormuş gibi hissettim. Kitap genel özet olarak Kürşad ve 40 askerinin Çin sarayını basmasını anlatıyor ancak oraya gelene kadar Ötüken'de Kürşad'ın budunda yaşıyorsunuz. Atsız yalın bir dil kullanmasına karşın eski Türkçe kelimeleri de sıklıkla kullandığı için şuan ki kelimelerin köklerine de erişebiliyoruz. Mesela us kelimesi akıl, bun kelimesi keder demekmiş. Hem öğreten hem de başka bir aleme götüren bir kitaptı. Kitap bitince rüyadan uyanmış gibi hissettim kendimi. Okurken atın sırtında gezdiğimi, ok gezlediğimi, kımız içip çadırlarda uyuduğumu hissettim. Kıtlık gördüm, savaş gördüm. Kürşad'ın o son zamanlarına tanık oldum. 40 kişi toplanıp Çin sarayını bastık. Vize için okumak zorunda olduğum en güzel kitaplardan biriydi.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Kitabı yıllar önce okumuştum iki sene kadar oldu neredeyse ama dün okumuş gibi hatırlıyorum. Yazarın kalemi o kadar sürükleyici ve kitabın konusu o kadar orjinal ki hiç sıkmadan bir oturuşta bile bitirebilirsiniz. Konusundan biraz bahsedeyim. Küçükken bir travma yaşayan küçük çocuğa lise yıllarında deli etiketi yapıştırılıyor. Kadınlardan korkan ve yanına yaklaşan kadınlara saldıran bir adam oluyor büyüdüğünde. Babası onu mahallesinde ailesinden şiddet gören fakir fakat çok hoşgörülü Elif'le evlendiriyor. Elif'le öyle bir aşk yaşıyorlar ki dillere destan oluyor çünkü Elif Emre'yi iyileştiriyor. Çocukluk travmasını yaşatan kişiyi buluyor ve onunla yüzleştiriyor. Gülsen Kılıçaslan o kadar güzel ve o kadar ince ayrıntılara dikkat ederek yazmış ki inanamazsınız. Kitapta insanlara yapıştırılan etiketlerin insanları nasıl etkileyebileceğini de tam olarak görebiliyorsunuz.
Bu kitapla bütünleşmiş bir türkü de var yorumu bu türküyle okumanızı rica ederim. Belkız Akkale- Şu dağlar kömürdendir. Hasan Ali Toptaş ile edebiyat fakültesinde okuma yazma dersimizin öğretmeni olan Serkan hocam sayesinde tanıştım. Açıkçası ilk başlarda yeni bir yazar olduğu düşüncesiyle okumak istemedim ve önyargıyla yaklaştım. Gelelim okumaya başladığım vakte ilk sayfalarında biraz sıkıldım ancak sayfalar ilerledikçe benim ruhumda da kelimeler ilerledi ve kocaman bir çığ oluştu. Babası için çırpınan bir oğul ve oğulları için acısını saklayan bir baba. Kitabın net özeti bence bu. Babalar çoğunlukla acısını, derdini, tasasını saklayan sırtımızı yasladığımız koca çınarlardır. Bu kitapta da bir koca çınarın yavaş yavaş hastalanmasını ve çökmesini izliyoruz. Kitaplar izlenir mi diye soracak olursanız bu kitabı okurken aynı zamanda gözlerinizle olan biteni izliyorsunuz. Öylesine akıcı ve yalın bir dille yazılmış ki sanki kendiniz günlüğünüzden sayfalar okuyorsunuz. Sayfaları okudukça bende oradaymışım da her şeyi sanki ben yaşıyormuşum gibi hissettim. Eğer yolunuz düşerde Gömü'den geçerseniz aklınıza bu kitap ve bu türkü gelsin. Bir de bence yavaşlayıp Gömü'nün eşsiz güzelliğini seyrederek ilerleyin çünkü yazarın kalemiyle ben Gömü'den geçmiş kadar oldum ve oraya hayran oldum...
Kitap beni öylesine dipsiz kuyulara attı ve bir şeyleri farketmemi sağladı ki. İnsanlara daha ılımlı yaklaşmayı ve onları düşünmemi sağladı. Kitap zaten 110 sayfa kadar olduğu için kitabı özet geçsem neredeyse kitabı anlatmış olurum. Bu yüzden sadece kısa bir şekilde anlatacağım. Kitapta yıllarca ailesi için çalışmış kendini heba etmiş bir babanın kalbinden bahsediliyor. Karısı ve kızı adamın değerini bilmediği için onu dışlayıp hor gördükleri için adamın onlara karşı değişen duygu durumlarını anlatmış Stefan Zweig. Bir kalp çöktüğü vakit o kalbin kimlere düşman olabileceğini asla bilemeyiz. Dikkatimi çeken en ince nokta şu oldu. Dışlanan ve değeri bilinmeyen baba karakterinin ismi bile yoktu ya da hatırlanmayacak kadar az kullanıldı çünkü adamın adını asla hatırlayamıyorum. .
"Ve öyle sanıyorum ki, beni ölüm döşeimden çağıracak olsaydın da, alkıp seninle gitme gücünü bulurdum."
.
.
"Içimin derinliklerinde ve benliğimin bilinçaltında hala eski çocukluk hayalim yaşamaktaydı, belki de beni, yalnızca bir saatliğine bile olsa hâlâ yanına çağırabilirdin.
Işte sadece bu bir saatlik ihtimal uğruna her şeyi elimin tersiyle ittim, bunu sadece beni ilk çağırışında özgür olabilmek için yaptım"
.
.
Bir kadın düşünün adamı ilk gördüğü andan itibaren ona tüm ömrünü adayan ve ondan asla vazgeçmeyen. Kitap adı gibi bilinmeyen bir kadının mektubundan oluşuyor baya baya mektubu yazmış Stefan Zweig. Mektup öylesine güzel öylesine kendini içine hapseden bir aşkla, sadakatle ve ümitle dolu ki ancak okursanız anlayabilirsiniz. Kitabın içeriği mektuptan oluştuğundan ve yorumlama konusunda içerikten bilgi vermek istemediğim için yorumu kısa tutacağım. Stefan Zweig'ın kalemi öylesine güçlü ve kendine çeken bir kalem ki kitabı bir günde bitirdim. Tabi sayfaların azlığı da buna dahil ama sürükleyiciliği en önemli noktası. Şimdi sizlere bir soru. Sizi bir kaç defa görmesine rağmen daha sonraları sizi asla tanımayan bir adama ömrünüzün sonuna kadar aşkla bağlı kalır mıydınız? O adama ölümle burun burunayken ona olan sadakatinizi ve aşkınızı anlatan bir mektup yazar mıydınız? .
.
.
"Ölümün gölgesinde olan biri artık sana yalan söylemez. " .
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu 
Stefan Zweig
Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu Stefan Zweig