edibe kişisi
@edibekisisi
ârif ânı seyr eyler.
Aynı kitap, farklı zamanlar, bambaşka hisler...
Bu bana hem büyüdüğümü hem de kitapların da birer nasip işi olup doğru zamanı beklediğini hatırlatıyor.
Yıl 2018
Okulumuzdaki kitap tahlil grubunda Çizgisiz Defter'i okuyacağımız duyurulmuştu. Âkif Emre'nin kitabıymış. İsmini ilk duyuşum. Kimdir acaba diye araştırma merakı da uyanmamıştı o dönemler. Günler geldi geçti, tahlil günümüz geldi. Kitabı ders yoğunluklarından ötürü okuyamamıştım ama bari birkaç bölümüne göz gezdireyim dedim. Balkanlar ve Endülüs kısmını okuyuverdim. Doğrusu, okuduğum kısımlar ilgimi çekmiş ve sevmiştim, dili de fena değildi. Hem, okuyanlar da çok beğendiğini birçok kez dile getirerek katkı sağlamıştı tahlilde. Sonra tahlil bittii, kitabı rafa kaldırdım ve unuttuum gitti.
Yıl 2020.
Haberlerin corona, maske, kolonya ile dolup taştığı, sokaklarda maskesiz insanlardan korktuğumuz şu dönemler. Evde canım sıkılmasın diye, elim unuttuğum o kitaplara gidiyor. Kitaplığımda hep ön taraflarda duran, ama varlığını tam anlamıyla hissetmediğim bu kitabı hatırlattı zihnim. Haydi dedim, sefer yeniden başlasın. Belki, dışarı çıkıp gezemediğim şu günlerde, içimin sokaklarında dolaşırım Çizgisiz Defter'le.
Sahiden de böyle oldu.
•
Çizgisiz Defter:
Cam kenarına oturup gökyüzünü ve tarlaları izleye izleye, rüzgarı da dinleye dinleye seyahat etmeyi sevenler için, uzun soluklu bir seyir defteri.
Akif Emre'nin kaleminden çıkan bu nadide eser, (sıradan) bir gezi kitabı değil. "Yol düşüncesinden kesitler" olarak tanımlıyor kitabını. "Yol güzergahında soluklanma denemeleri."
Kitabı, yakın bir arkadaşımla aynı anda okumakta karar kıldık. Her bölümün sonunda ise online tahliller ve müzakereler gerçekleştirdik. Durum böyle olunca, bu süreç hem uzun hem de bi o kadar keyifli bir hâl almaya başladı. Özellikle de kitabın
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
KÖY TÜRKÜSÜEdebiyat
Alarmın erteleme tuşuna basmışım da geç uyanmışım gibi.
Koşmuşum, koşmuşum da otobüsü kaçırmışım, yorulmaktan yorulmuş bir dahaki seferi haftalardır bekliyormuşum gibi. Dakikalar çölde ağır aksak yürüyormuş gibi…
İşte böyle.
Dışarıdan bakıldığında çok olmayan, ama aslında saymayı unuttuğum günlerdir evdeyiz. Koca Lunapark(!), bir anda hiç beklemediği o canlılardan korunmak için makinalarını durdurmuş vaziyette. Sessizlik de şaşkın, kendi sesini hiç bu kadar yüksek duymamıştı.
Rafta kalan son kitabı elime aldım. Matbaada basmışlar, ama Anadolu kokusu sinmiş üstüne, şehir sokaklarında bulamadığım o güzel koku. Kara tahtanın önünde, kara önlükle poz verilen fotoğrafların kokusu.
*
Ah Mercimeğim
İsmini ilk duyuşunuzda hafif sırıttığınız, okumaya başladığınızda ise uçurtmanın ardından koşar gibi heyecan ve mutlulukla okuyacağınızı umduğum o güzel kitap.
Kitabın yazarı olan Mustafa Çiftçi’yi daha öncesinde tanımıyordum. Kitabını okuyuşumun ardından ise, ‘bu içten ve bizden satırların sahibi kimdir’ merakıyla araştırdım ve bu sayede birkaç söyleşisini de zevkle dinleyebilme imkânı buldum.
Doğma büyüme Yozgatlı olan yazar, Gazi Üniversitesi İletişim Fakültesi’nden mezun olmuş. Ardından bir süre Güney Afrika’da bulunmuş, dönmesiyle de İngilizce okutmanlık, metin yazarlığı ve radyo programcılığı yapmış.
‘‘Bizim de yaşadığımız hayattır be kardeşim**" diyor Mustafa Çiftçi bir söyleşisinde. Taşrayı küçük görenlere sesleniyor aslında. Hayatı yalnızca merkezden ibaret sananlara…
Kitabında da bu küçük görülen hayatların büyüklüğüne tanık oluyorsunuz. Mücadelelere, samimiyete, acıya, yoksulluğa ve sevdaya… Engelleri tanımayan, sus dedikçe susmayan o sevda seslerine tanık oluyorsunuz. Peşinden koşulanlar, yakındakini de uzak yapıyor bazen. Uzaklıkları yaşıyorsunuz.
Kitapta toplamda
Bazı kelimeler, sadece kelime değildir.
Ömürdür. Hayattır. Anlatılmaz yaşanırdır.
Acı. Aşk. Dert. Anne. Aile. Fedakarlık. Ölüm.
Böyledir bu. Bu, böyledir.
Beni Onlara Verme.
İşte bu kelimelerin bütünü bence. Acıların, aşkların, fedakarlıkların, sevmelerin kitabı. Hissedip yaşamanın, sıradanlığın sıra dışı oluşunun kitabı.
•
Her okuduğunuz hikayenin sonunda sarsılıyor, o hayatlara dokunmanın kederini yükleniyorsunuz.
İstemsizce, 'dur, hayır bak bu güzel sonla bitsin nolur, sonsuza dek mutlu yaşadılar de hadi, gökten üç elma düşsün yüzleri gülsün' diyorsunuz.
Ama o elmalar yolda kaya oluyor da, tam yüreğinize oturuyor.
Bu hikayelerde elma değil, hüzünler düşüyor.
•
Tatlı yeğenlerinizin yaramazlıklarına kızamazsınız ya hani, kızıp atamıyorsunuz da kitabı.
Elinizin tersiyle itemiyorsunuz o hayatları.
Her birine teker teker misafir oluyorsunuz:
Misafir olmanın dayanılmaz rahatsızlığıyla.
Heybenize hayatlar düşüyor.
Tanık oluyorsunuz.
DAHA İYİYİ ARAYIŞEdebiyat
Günler gelip geçmekteler
Kuşlar gibi uçmaktalar demiş büyükler.
Günlerin bu geliş gidiş döngüsü içerisinde, yaşamak kadar heyecan veren bir diğer şey ise kitap okumaktır bence. Başka yaşamları hissedebilme fırsatını elde bulundurma hakkı, başlı başlına bir heyecandır çünkü.
Birkaç zaman evvel de, yeni bir yazarla tanışma heyecanı içerisinde Refik Halid Karay’ın Memleket Hikayeleri kitabına başladım. Kitap, 18 hikayenin 197 sayfadaki izdüşümlerinden oluşuyor ve İnkılap yayınevi ise bize bu Türk klasiğini aktarmada aracılık etmekte. kitabın içeriğine girmeden önce, yazarın hayatına da değinmemiz iyi olacaktır.
1888 yılında doğan Refik Halid, Galatasaray Sultanisi ve Mektebi Hukuk'u bitirmesinin ardından gazeteciliğe başlamıştır. Hayatı boyunca muhalif bir yaşam süren Karay, hiciv yazıları yüzünden birçok yere sürgüne gönderilmiştir. Osmanlı zamanında Sinop, Çorum, Ankara ve Bilecik'e sürgün edilen Karay, Memleket Hikayeleri'ni de sürgüne gönderildiği vakitte yazmıştır. Türk klasiklerinde olayların yerine baktığımızda İstanbul'un hikaye merkezi olduğunu görürüz lakin bu hikayelerle Refik Halid, edebiyatı İstanbul'dan Anadolu’ya taşımış; Anadolu insanının düşüncelerini, duruşunu, iç ve dış dünyasını kaleme alarak 'köy edebiyatının öncüsü' vasfını kazanmıştır.
''Ben Anadolu'yu bir köylü olarak değil, varlıklı bir şehir delikanlısı olarak anlattım'' diyor Refik Halid Memleket Hikayeleri için.
Sade ve kolay okunan dil yapısı, ve belki olay yeri bakımından değişikliğe gidilerek Anadolu'nun merkez alınmış olması onu diğer yazarlardan farklı kılıyor ve MEB tavsiyeli 100 eser arasında bulunuyor. Lakin kitabı okuduktan sonra MEB tavsiye listesine girecek kadar iyi bir kitap mıydı diye sorguladığımda, hayır cevabını verdiğimi de söylemem gerekir.
Yazının
Eski Türkçe ile yazılmış halini okudum ve inanılmaz sürükleyici bir okuma süreciydi benim için.
Dizilerin entrika kökenini keşfetmiş gibi hissetmekle beraber, son pişmanlığın nasıl işe yaramayacağını da bu kitapla anlıyorsunuz.
Okuyun, çünkü kendi klasiklerimizi de keşfetmek gerek :)
