"Geçmiş bir yük değil, bir pusuladır. Onu taşımak zorunda değilsin; sadece nereye baktığını anlamak için kullanabilirsin."
…ama gözlerimi kapayınca, kendi dünyama çekilebiliyorum. Gözyaşlarıyla kahkahaların komik bir biçimde yan yana durabildikleri bir dünyaya…
Sayfa 24
Reklam
Mutluluğumu bir başkasına yapılan yanlışın -haksızlığın- üstüne kuramam... Böyle bir Temel'in üstüne nasıl bir hayat inşa edilebilir ki?
Edith Wharton
Gerçek yalnızlık, insanın yalnızca taklit yapmasını isteyen bütün bu insanların arasında yaşamasıdır.
"Cor ne edito" - "Yüreğini yeme!" Biraz sert söylemek gerekirse içini dökecek arkadaşı olmayan kişi, kendi yüreğini kemiren bir yamyamdır. (Bacon, Sevgi Üstüne)
Kallisto, Arkadia Kralı Lykaion'un kızıydı. Zeus bir gün Lykaion'a yemeğe gelmişti. Nedendir bilinmez, kral, tanrılar tanrısına insan eti yedirmeye kalktı. Zeus, bunu sezince küplere bindi Lykaion'u bir kurt yapıverdi. Bir süre sonra Zeus, Kallisto'yu ormanda avlanırken gordü;
hemen tuluverdi kızcağıza. Hera, Kallisto'nun Zeus'tan bir çocuk doğurdugunu öğenir öğenmez onu ayi biçimine soktu. Bununla da yetinmedi yüce tanrıça, ne yaptıysa yaptı, Kallisto'yla oğlu Arkas'ı karşı karşıya getirdi. İsteği, Arkas'ın ayı biçimindeki annesini tanımayıp öldürmesiydi. Ama Zeus, daha çabuk davrandı. Kallisto'yu kaptığı gibi gökyüzüne, yıldızların arasına koydu. Aradan zaman geçti; Arkas da ayı kılığında annesinin yanına yerleştirildi. Biri ne Büyük Ayı, ötekine de Küçük Ayı adı verildi. Hera, anneyle oğulun boyle yıldızlar arasına konduklarını görünce daha da öfkelendi, gidip Poseidon'la konuştu. Denizler tanrısı, Büyük Ayı'yla Küçük Ayı'nın öteki yıldızlar gibi denize inmelerini yasak etti. O gün bugündür, Kallisto ile Arkas hiç yerlerinden kımıldamazlar.
Reklam
Reklam