Ece
@eecedeniz
Aslında hiç kimse kitap okumaz, kitaplar aracılığıyla kendini okur.
Antalya
94 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Gidenin, arkasında bıraktıkları; bir kıyafet, bir parfüm, ayakkabı, belki bir zamanlar bu dünyada var olduğunun esintisi bir çok somut nesne...
Peki bir kitap? Sözcüklerin altı çizilmiş, sayfa kenarları katlanmış, sayfa kenarlarına, satır aralarına notlar alınmış o kitap.
Kitaplar.
Kitapları.
Gidenin kitapları.
"Bir zamanlar o da vardı, okuyordu, yazıyordu, buradaydı."
Ne büyük bir iz aslında. 'Vardım' demenin ne de güzel yoluymuş meğerse. Evet belki bilinçli değil bu yapılanlar. Satır altı çizmek kitapla bütünleşmek demek çoğu zaman. Keyifli vakit geçirmektir kim bilir.
Peki gidenden kalan kitapları saklamak bir mabet midir? Hatırlamak mıdır ya da bir zamanlar yaşanan anıları? Peki koca bir keşke midir? Buraya bu notu neden aldı acaba diye soramamanın keşkesi?
Belki de insan gittiğinde geriye eşyaları değil, dokunduğu şeyler kalıyordur. Ve bazı kitaplar, bir insanın bu dünyadan geçtiğine dair bırakabildiği en sessiz, en zarif kanıttır.
İnsan, duvarlarla çevrili pencereleri parmaklıklı, kapısı kilitli, delilerle dolu bir odada bulunabilir, hatta tek başına bir tecrit hücresinde tıkılabilirdi, ama içinde bulunduğu oda orası değil aslında. İnsanın asıl bulunduğu oda hatıralarından, ilişkilerinden, olaylardan binbir çeşit görünmez güçten oluşuyordu. Bazen delüzyonlardan. Bazen halisülasyonlardan. Bazen arzulardan. Bazen hayallerden, umutlardan ya da hırstan. Bazen öfkeden. Önemli olan, gerçek duvarların nerede olduğunun ayrımına varabilmekti.
Hafıza acıyı bulanıklaştırır hep. Anne, bebeği kollarına verildiği zaman doğumun ıstırabını unutur. General askerin göğsüne madalyasını iyileştirdiği, bando askeri bir hava tutturduğu zaman, asker yaralarının acısını hatırlamaz.
9/10
Beğendi
·8 günde okudu
·Okunma: 18 Mayıs 2026 17:01
·2026 16. kitabı
