Hâlâ çıkarmadın mı üzerinden ego kıyafetini bunalıp mahvolacaksın, görmüyor musun kardeşim termometreler 30 ları bulmaya başladı ... 😄
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlar akıllıca cevaplardan ziyade gerçek dikkati özlerler; susturulmuş bir ego en güçlü çekim alanını yaratır.
Ego; "haksızlığa uğradın, karşılık ver, intikam al, sitem et" diyerek seni kaosa sürüklerken, kalp; "bu seni küçültüyor, bu senin özündeki o dinginliği bozuyor" diyerek bir "huzursuzluk" sinyali gönderiyor. O huzursuzluk, aslında senin ruhunun "hizalanmak istiyorum" çığlığı.
İnsanın kendi hiçliğini, evrendeki o küçücük yerini fark etmesi, aslında kaybolmak değil, tam aksine kendini bulma yolculuğunun ilk adımıdır.
Bu farkındalık ilk bakışta karamsar veya yıkıcı gelse de, derinlemesine bakıldığında insanı özgürleştiren muazzam bir güce sahiptir. Bu "hiçlik" bilincinin insana kazandırdığı birkaç temel eşiği şöyle sıralayabiliriz:
1. Kibrin ve Egoların Sonu
İnsan, dünyayı kendi etrafında dönen bir merkez sanma yanılgısına düşmeye çok müsaittir. Makamlar, mallar, unvanlar veya haklılık iddiaları bu yanılgıyı besler. Ancak koskoca bir kainatın içinde, zamanın ve mekânın boyutlarını düşündüğümüzde aldığımız tek bir nefesin bile ne kadar küçük bir nokta olduğunu anlamak, insanı o ağır ego yükünden kurtarır. Kibirsiz bir insan, toprağa yaklaşır; sadeleşir.
2. Gerçek Özgürlük ve Hafifleme
Hiçliğini kabul eden insan, dünyanın yükünü tek başına sırtlanmaktan vazgeçer. Kusursuz olmak, her şeyi kontrol etmek veya herkese kendini kanıtlamak zorunda olmadığını anlar. Bu durum eylemsizlik veya tembellik doğurmaz; aksine, insanı hayata karşı daha cesur kılar. Kaybedecek "büyük bir iddiayı" bıraktığında, elindeki anı ve hayatı en samimi, en dürüst haliyle yaşamaya başlar.
3. "Hiçlik"ten "Hep ifadelere" Geçiş
Geleneksel felsefede ve tasavvufta da bu kavram merkezi bir yer tutar. İnsan önce "hiç" olduğunu (kendi başına bir mutlaklığı olmadığını) idrak eder ki, içindeki o boş ego odasını boşaltabilsin. İçi boşalan bir kap ancak o zaman gerçek anlamla, adaletle, sevgiyle ve evrensel hakikatle dolabilir. Kendini "hiç" görebilen insan, bütünüyle bağ kurabilir ve ancak o zaman "hep" olabilir.
"Gözünü açıp baktığında, her şeyin senin etrafında döndüğünü sanırsın. Ama başını kaldırıp göğe baktığında, o muazzam düzenin içinde ne kadar küçük bir imza olduğunu fark
Hak edilmiş ego güzeldir, saygı duyarsın. Ama 500 sene yaşasa dünyaya tek pozitif değer katmayacak şaklabanların yürüyüşlerine kadar tezahür eden içi boş ve yavan egolar beni sadece güldürüyor. Hayır senin her yerin ego olsa ne olacak acaba, tasarı fakiri, vizyonsuz tosbik.