Bazı kitaplar bilgi verir, bazı kitaplar ise insanın düşünme biçimini değiştirir. İnsanın Anlam Arayışı benim için ikinci gruba giren eserlerden biri oldu.
Viktor E. Frankl, yaşadığı tüm zorluklara rağmen insanın en büyük gücünün şartlar ne olursa olsun hayata bir anlam yükleyebilmesi olduğunu anlatıyor. Bu kitap, mutlu olmanın peşinden koşmaktan çok, neden yaşadığımızı ve bizi ayakta tutan şeyleri sorgulatıyor. En etkileyici tarafı ise bunu abartılı bir dille değil, yaşanmış gerçeklerin içinden anlatması. Bana göre kitabın en güçlü mesajı şu oldu: Hayat her zaman kolay olmayabilir ama ona verdiğimiz anlam, yaşadıklarımızın yönünü değiştirebilir.
Hızlı okunan ama etkisi uzun süre devam eden eserlerden biri. Kendini, hayatını ve geleceğini biraz olsun sorgulamak isteyen herkesin en az bir kez okuması gereken kitaplardan olduğunu düşünüyorum.
️ 5/5
Yaşamın özü, hayatın anlam arayışı..Psikoloji
Auschwitz ve 4 farklı toplama kampında bulunmuş, bir nöro-psikiyatrist.. Evet, yolu kamplardan geçen, bir doktor. Hikayesi gerçek hayattan. Mesleğinin ilerleme sürecinde, bu acı olayların etkisinin çok olduğunu söylüyor eserde. Nedenim vardı, nasılına katlandım diyor. Üçüncü Viyana Psikoterapi olarak anılan "Logoterapi'nin" ve varoluşçu terapinin babası diyebiliriz yazara. Diğer ikisi psikanaliz'le Freud ve Bireysel Psikolojiyle Alfred Adler.
Düşününce, aklını kaçırmadan nasıl kurtulmuş diye düşünüyor insan.. Kampların zorlu yaşam şartlarını, tutukluluk halinin bireyde nelere sebep olduğunu, içinde iyilik tohumları olan insanların bile, o kamplardan çıkarken katile dönüşme potansiyeline büründüklerini, mantıklı ele alımlarla anlatıyor terapistimiz. Psikolojisine baktığımda ; eser, duygusal bağlamda ele alınmamış. Daha çok realist bir bakış açısıyla," yaşamın özü anlamdadır " arayışını anlatmış. Ben bu bakış açısını, ajite etmekten daha çok seviyorum. Ve inanıyorum ki ; her insan, her acının içinde gerçekten bir sebep bulursa kendine ve hayata tutunuyor. Hayat yolları taştan diye, çıkmaza düşüp, kendimizi motive etmeyi bırakmak, sebebimizi bulmadan bu hayattan gitmeyi kabullenmek bence de 
İnsanca, Pek İnsanca 1. Kitap değil. :)
Her ne olursa olsun :
*Bitirilecek çok acı var.
*Nedeni olan nasılına katlanır.
*Beni öldürmeyen şey güçlendirir.
Logoterapi'yle ilgili ilk önemli eseri okuduğumu düşünüyorum. Meraklısına öneririm. Düşünce dünyanıza sağlık 
Viktor E. Frankl
İnsanca, Pek İnsanca 1. Kitap değil. :)
Her ne olursa olsun :
*Bitirilecek çok acı var.
*Nedeni olan nasılına katlanır.
*Beni öldürmeyen şey güçlendirir.
Logoterapi'yle ilgili ilk önemli eseri okuduğumu düşünüyorum. Meraklısına öneririm. Düşünce dünyanıza sağlık Viktor E. Frankl
Kitabı okurken ve özellikle finaline ulaştığımda zihnimde sürekli iki eser arasında bir bağ kuruldu: Bu kitabın merkezindeki “Atları da Vururlar” düşüncesi ve Fareler ve İnsanlar’ın unutulmaz finali. İlk bakışta birbirinden oldukça farklı görünen bu iki hikâye, aslında insanın çaresizlik karşısında verdiği en zor kararları sorgulatıyor.
Ayağı kırılmış bir atın artık iyileşme şansı yoksa ne yapılmalıdır? Onu uzun ve acı dolu bir sürece mahkûm etmek mi daha merhametlidir, yoksa çektiği acıyı sonlandırmak mı? Kitap boyunca bu soru yalnızca bir hayvan üzerinden sorulmuyor; finalde çok daha geniş ve insani bir boyut kazanıyor. Bu noktada aklıma gelen ilk kavram ötanazi oldu. Özellikle ağır hastalıklar ve dayanılmaz acılar söz konusu olduğunda, kişinin kendi yaşamı üzerinde söz sahibi olup olamayacağı sorusu yeniden zihnimde canlandı. Ötanazi gerekli midir, etik midir, yasal olmalı mıdır? Kitap bu sorulara kesin cevaplar vermiyor; aksine okuru bu sorularla baş başa bırakıyor.
Beni en çok etkileyen noktalardan biri de buydu. Hikâye, beklemediğim bir şekilde atlarla insanlar arasında duygusal ve düşünsel bir köprü kurdu. Elbette bir insanla bir at aynı değildir; ancak acı çekmek, çaresizlik ve merhamet gibi kavramlar söz konusu olduğunda aradaki sınırlar bulanıklaşmaya başlıyor. Bu nedenle kitap bende yalnızca bir hikâye olarak kalmadı. Bitirdikten sonra da düşünmeye devam ettiğim, etik ve vicdani sorgulamalar yaratan bir okuma deneyimine dönüştü.
Kaygının içindeki insan
Psikolojik olarak, insanın en büyük çatışmasının dış dünyaya uyum sağlamak ile kendi öz benliğini korumak arasında yaşandığını anlatır.
Kitapta bastırılan duyguların zamanla boşluk, anlamsızlık ve yoğun kaygı olarak geri dönebileceği vurgulanır. Rollo May, kaygıyı bir hastalık gibi değil, insanın değişim ve farkındalık sürecinin işareti olarak ele alır. İnsanların çoğu zaman sevilmek uğruna gerçek kişiliğinden uzaklaştığını ve bunun içsel yalnızlık yarattığını söyler.
Bu yüzden kitap, insanın önce kendi iç sesiyle temas kurmadan sağlıklı bir kimlik geliştiremeyeceğini anlatan güçlü bir varoluşçu analizdir.
İnsan bazen hayatındaki en büyük zincirleri dışarıda değil, kendi içinde taşır. Bilinçaltının Gücü tam da bu noktaya dokunuyor. Joseph Murphy, düşüncelerin insanın kaderi üzerindeki etkisini anlatırken okuyucuya umut veriyor ve değişimin önce zihinde başladığını hatırlatıyor.
Ancak kitap, bazı yerlerde hayatın karmaşıklığını fazla sadeleştiriyor gibi geldi bana. Her şeyin yalnızca düşünce gücüyle değişebileceği fikri kulağa güzel gelse de insanın yaşadığı acıları, kayıpları ve hayatın sert gerçeklerini her zaman açıklamaya yetmiyor. Yine de kitabın en güçlü yanı, insanı kurban psikolojisinden çıkarıp kendi iç dünyasına bakmaya zorlaması.
Benim için bu kitap bir mucize vaat eden rehberden çok, insanın kendine sorması gereken soruların kapısını aralayan bir eser oldu. Çünkü bazen değişen kader değil, kadere bakan gözlerimizdir. Acının da sevginin de insanı dönüştürdüğüne inanan biri olarak, kitabın en değerli tarafının bilinçaltından çok insanın kendi iç sesiyle yüzleşmesini sağlaması olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden eksikleri olsa da okunmaya değer, düşündüren ve insanı kendi içine doğru kısa bir yolculuğa çıkaran bir kitap.
İyi okumalar dilerim...
"İnsanlar büyük bir apartmana benzeyen zihnimizin sadece bir veya iki katında yaşıyor, gerisini unutuyorlar."
Ruhun Yaralı Şifacısı
Bazı kitaplar sadece bilgi vermez, insanın içine dokunur... Ruhun Yaralı Şifacısı benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Sindire sindire okuduğum bir kitap oldu. Jung'u sadece bir psikolog olarak değil, kendi yaralarıyla yüzleşmiş bir insan olarak okumak çok etkileyiciydi.
Hayatındaki insanlar da en az fikirleri kadar derin... Toni Wolff ile olan bağı, eşi Emma ile kurduğu denge... Hepsi o kadar insani ve bir o kadar karmaşık ki. Ama buna rağmen ilişkilerindeki saygı ve sınır duygusu gerçekten düşündürücüydü.
Kitabın en çarpıcı kısmı ise geçirdiği kalp krizi sonrası yaşadıklarıydı. O mistik deneyimler, ölüm ve sonrası üzerine bakış açısını tamamen değiştiriyor. Okurken insan ister istemez kendi varoluşunu sorguluyor.
Sakin ama derin bir kitap. Jung'u daha yakından tanımak ve biraz da kendine bakmak isteyenlere kesinlikle öneririm..
