Bir hikaye anlattığımda abartmaya yatkınım çünkü karşımdakilerin gülmesini istiyorum ve birisinin anlattığı hikayeyle empati kurmak istiyorsam "Ben de aynı şeyi yaşadım" demeye meyilli oluyorum ve onlara yalan söylüyorum. Sonrasında da vicdan azabı duyuyorum.
En depresif hissettiğim anlarda bile arkadaşlarımın esprilerine gülüyor olabilir ama aynı zamanda kalbimde bir boşluk hissediyor olabilirdim, sonra bu boşluk hissini midemde de duyardım; bu da çıkıp tteokbokki yemek istememe sebep olurdu...
Siyaset, egemenler için genellikle estetik bir meseledir: Bir tür kendini keşfetme yöntemi, bir tür dünyayı algılama, kişiliğini inşa etme biçimidir. Bizler içinse ölmek ya da yaşamak anlamına gelir.