“Konuşmaya devam etmek istemiyordum, çünkü ben bütün yüreğimle kendimi ifade ederken birinin anlamsız basmakalıp sözlerle karşılık vermesi beni çileden çıkarıyor!”
Yüreğimin doğayı kucakladığı o muhteşem duygu tümüyle ortaya çıkmıyor muydu? Birlikteliğimiz en ince duygularla keskin bir zekanın sonsuz bir örüntüsü değil miydi ve en biçimsiz örneklerine kadar bunların sürekli değişen hallerinin hepsi dehanın damgasını taşımıyor muydu üzerinde ?