Elif
@eliffcco
Kus uctukca genisliyor gokyuzu demisti Rilke; Belki hayat da yasadikca.Boyle seyler dusun,delirme.Kimse duymaz cunku bu gurultude.
"Ne olurdu şu dünyada ayrılık olmasaydı..."Edebiyat
》Acımak, Çalıkuşu, Dudaktan Kalbe... ve daha niceleri. Reşat Nuri deyince hep nostaljik diziler, filmler, şarkılar geliyor aklıma. Çünkü kitaplarında da hep o hava var.
》Eski zamanlara ışınlıyor insanı, siyah beyaz sahnelere... Kullandığı kelimeler, kalıplar, üslubu, karakter analizleri, olaylar. Dönemini çok güzel yansıtıyor okuyucuya. Ve birkaç kitabını okuduysanız zaten tarzına aşina oluyorsunuz hemen.
》Kitapta, İstanbul'da yaşayan bir aile tarafından evlatlık alınan Gülsüm'ün yaşadıkları anlatılıyor. Gülsüm'ün yeni dahil olduğu konak yaşamına adapte olması çok kolay olmuyor. Bu süreç uzadıkça Allah'ın emaneti diye eve alınan kız, bir müddet sonra besleme muamelesi görmeye başlıyor.
》Öyle ki, köyden geldiği için küçümseniyor, her suç ona yıkılıyor, evde olan bütün kötü şeylerin sorumlusu o kabul ediliyor, evdeki çocukların yaramazlıkları yüzünden bile o azar işitiyor, yemekler küfleniyor ona yediriliyor, dayak yiyor, eziliyor, hal böyleyken kendini o eve ait hissedemiyor Gülsüm. Sevilmiyor ve bir süre sonra da suçlandığı her şeyi zaten yapmaya başlıyor. Final ise tam yeşilçam tadında.
》Okurken içimin yandığı çok yer oldu. Gülsüm'e çok kızdığım da oldu, ona sarılmak istediğim de... Evin halkının ise gösterdiği çok şey var: Merhametin insanı insan yapan en önemli şey olduğunu anlıyorsunuz bir kez daha.
》Bir evlatlığın başına gelenler, kardeş özlemi, çaresizlik, kimsesizlik ne demektir, iliklerinize kadar hissediyorsunuz. Bir de Gülsüm'ün mutlu bir aileye duyduğu özlemi çok derinden hissettim. Yalnızca yazar keşke kısa bir bölüm dahi olsa, Gülsüm'ün ağzından da yazsaymış. Onun içinden geçenleri de bilmek isterdim.
》Kitap özünde tam bir güçlü ve güçsüz romanı. Zengin fakir, köylü şehirli, hizmetçi efendi ayrımlarını, kibrin nasıl en iyi niyeti bile zehirlediğini,
Anne Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler
Puan vermedi·88 syf.··
Beğendi
·2022 49. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 11 Haziran 2022 01:13
Anne Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler, Yalçın Tosun
Aile en büyük ölümcül tehlike kimi çocuklar için, öldürmüyor süründürüyor. Kağıt kesiği gibi bir acı yürekte, geçmez, dinmez, hep orada durur. Yalçın Tosun ilk kitabı Anne Baba ve Diğer Ölümcül Şeyler 'de bu izleri sürüyor bireylerin yaşamında.
Ölümcül babalar :
* Kızlarını hamile bırakan ölümcül babalar,
* Çocuğuna fiziksel şiddet uygulayan ölümcül babalar,
*Tatil olduğunu, çocuğunun dinlenmesi gerektiğini unutup güzel bir tatil geçirmedisini engelleyen, onlara çektirmediği kalmayan, kendisi olamayan ölümcül babalar,
*Kızlarının isteyip istemediğini düşünmeden sürekli olarak onları evlendirme planları yapan bu arada annelere de çektirmediği acı kalmayan, en acısı da oğulları ile istenmeyen ilişkilere giren sarhoş ve ölümcül babalar,
*Seçeceği mesleği çocuğuna dayatan ve onun hayat boyu mutsuz olmasına neden olan ölümcül babalar,
...
Ölümcül anneler :
*Bir türlü kızını anlamayan, anlamak istemeyen, onunla iletişim kurmayan, kuramayan, hatta kurmak istemeyen ölümcül anneler,
*Kendi inisiyatifini koyamadığı için kendini babanın yönetmesine bırakarak çocuğunun yanında olamayan ölümcül anneler,
*Hastalıklı bir sevgi ile çocuğuna bağlanıp onu da yaralayan ölümcül anneler,
*Eşlerini aldatan, bunu çocuğunun gözü önünde yapan, aynı durumu bir gömlek gibi kızına da giydiren ölümcül anneler
...
Diğer Ölümcül Şeyler :
*Ensest, aşk, terk ediliş, evlilik, cücelik, yoksulluk, eşcinsel bir birey olmak, anlaşılmamak, önemsenmemek hatta yok sayılmak, saplantılar, cinnetler, kıskançlıklar, unutmalar üzerine kurulan hayatlar, kendine yabancılaşma, sorgusuz sualsiz itaat etmenin, sorgulamamanın ruhsal çöküntüsü, proje çocuk olmanın ölümcül yanları, annelerin hayatını yaşayan kızlar, özgül irade ile seçilemeyen yaşama biçimleri, babaya
Dmitriç kendisini sürekli endişe içinde bulur ve herhangi bir suç işlememesine rağmen devamlı takip edildiğini düşünür. Paranoyak bir izlenim veren Dmitriç en sonunda Altıncı Koğuş'a yatırılır. Bu akıl hastanesinde kaldığı koğuş oldukça kötü durumdadır ve hastalarla ilgilenilmektedir. Dmitriç de maruz kaldığı bu durumdan şikayetçidir, yaşadıkları zorbalıklara ve adaletsizliklere karşı çıkmaktadır. Koğuşta kalan beş kişinin doktoru olan Andrey Yefimıç ise kendi statükosunun devamlılığını isteyen, mevcut durumu değiştirmek için hiçbir şey yapmayan bir kişi görünümündedir.
Kitap düşkünü olan Yefimıç de birtakım felsefik sorgulamalar yapmaktadır ve yalnız bir insandır. bir gün Altıncı Koğuş'a uğrar ve Dmitriç ile sohbet eder. Dmitriç onun bir casus olduğunu düşünse bile Yefimıç'in hastane ve hapishane kıyası sonrasında düşüncesi değişir. İkilinin felsefik konuşmaları bir süre devam eder. Yefimıç yaşadığı yalnızlık ve konuşacak kimsesi olmaması gibi nedenlerden ötürü onunla sohbet etmekten mutluluk duyar.
ikilinin bu sohbetlerine gizlice tanıklık edenler doktorun da hasta olduğu düşüncesine kapılır. Yerel yönetimin olağan toplantısı görünümündeki bir davete icap eden Yefimıç için yolun sonu gözükmektedir. Sohbet sırasında uzmanlarca sınandığını fark etmez ve koltuğundan olmasına giden süreç hızlanır. Devamında maddi durumunun da kötüye gitmesi arkadaşlarının tedavi önerisine sıcak bakmasına neden olur. Yefimıç da hastalarının kaldığı Altıncı Koğuş'a kapatılır. Kısa bir süre sonra da hayatını kaybeder.
Polisiye romanlarında katil tahminlerim iyidir o yüzden sonu pek şaşırtmadı beni ama her sayfa çevirişimde “umarım yanılıyorumdur” demekten de alamadım kendimi. Roman çok akıcıydı ve konusu gayet enteresan. Sonuna kadar keyifle okudum, 2 gün sürdü. Fakat kitap bence en olmaması gereken şekilde bitti sonuna gerçekten üzüldüm. Güzel bir dostluk vardı, benimsemiştim o dostuluğu haliyle sonu bir hayli üzdü beni. Ters köşe yapan kitaplar çok güzeldir ama bu sonda biraz zoraki bir şaşırtma yapılmış gibiydi. Daha çarpıcı bir sonla çok güzel bir kitap olan Beyoğlu Rapsodisi benim için muhteşem bir kitap olurdu. Kesinlikle tavsiye edebileceğim bir kitap.
Beyoğlu rapsodisi…
Çocuklarından beri ayrılmayan üç kafadar Selim, Nihat, Kenan. Birbirinden farklı üç karakter üç yaşantı ve yıllarca süregelmiş bir birliktelik. Önce karakterlerden bahsetmek istiyorum
Selim : Babasından devraldığı Azya isimli giyim şirketinin başında olan evli ve bir Dowm Sendromlu oğlu olan başarılı bir iş insanı. Kültürlü, kendini geliştirmiş, sağlam adım atan çok yönlü bir karakter grubun aslında beyni.
Kenan : Babasından kalan sigorta şirketini yöneten fakat aklı uçarı tek gecelik ilişkiler içinde savrulan haşarı bir orta yaş karakteri. Son tutkusu entellektüel camiada kabul gören bir fotoğraf sanatçısı olmak ve ölümsüzlüğü bu şekilde yakalamak.
Nihat : Grubun en fakir üyesi Kenan ve Nihat’tan aldığı yardımlarla kızını okutan karısının hegomanyası altında sindirilen pasif bir karakter.
Gelelim öykümüze kitap İstanbul’un tarihiyle kültürüyle çok zengin ilçesi Beyoğlu’nda geçiyor adından da anlaşılacağı gibi bir fotoğraf sanatçası olmak için sıra dışı yollara başvuran Kenan cinayete kurban giden insanların olay yeri fotoğraflarını canlandırmayı ve onları yeniden çekip bir sergi açmayı planlar . Cinayet şubeden bir şekilde fotoğrafları temin edip çalışmalara başlarlar. İki fotoğraf arasında bir benzerlik bulan Kenan cinayetlerin izini sürer ve işin içine hiç beklenmedik şeyler karışır.
Yazar Beyoğlu tarihinin tüm detaylarını kitaba ustaca işleyip küçük bir tarihi gezintiye çıkarıyor kitapta. İstanbul’un kozmopolit yapısının küçük bir izdüşümü olan Beyoğlu sokaklarının nabzını tarihi mekanlarını ünlü lokantalarını gezdiriyor usul usul.. ve kitabın sonunda mükemmel bir ters köşe yapıyor herkese
