Elif hemşire
@elifhemsire
" Gözler kördür. İnsan ancak yüreğiyle baktığı zaman gerçeği görebilir.
insanların içindeki kötülükEdebiyat
Hiç vakit kaybetmeden "Sineklerin Tanrısı" ile ilgili incelememi yapmak istiyorum. Elimde uzun süre beklettiğim doğru zaman da okuduğum bir kitap oldu.
Öncelikle kitapla ilgi fazla bilgi vermemekle beraber çok beğendiğimi açıkça söylemem gerek.
İlk başta çocuk kitabı olarak görünmesine rağmen kesinlikle yetişkinler için uygun olduğunu düşünüyorum.
Issız adaya düşen yaşları ve sayısı tam olarak bilinmemekle beraber birçok çocuğun yaşadığı durumlar konu alan kitapta özellik Ralph, Jack, Simon ve gerçek adını asla bilmediğimiz Domuzcuk karakterleri ön plandadır. Ralph ve Jack liderliğe yatkındır. Çocukların deniz kabuğuyla konuşmaları düşünce özgürlüğünü ve lider seçimi de demokrat bir düzen içinde olduklarını da göstermektedir. Ralph daha iyiliğe yönelik bir lider ve Jack daha küçük yaşta ne kadar faşist olduğu çok açık bir şekilde görülüyor.
Beni en çok etkileyen cümle de "Domuzcuk düşünebiliyordu. O şişko kafası adım adım ilerleyebiliyordu. O gülünç bedeninde bir beyin vardı."
İnsanların dış görünüşleriyle ne kadar çok yargılıyoruz değil mi? Onları dinlemiyoruz. Onları sırf bedenlerinin engelliyle, şişman veya zayıf güzel veya çirkin diye kalıplara koyuyoruz. Ne kadar da insanlığımızı kaybetmişiz. Unutmuşuz. Bu yargılardan kurtulsak daha engin denizlerde buluşacağız.
Şiddetle tavsiye ediyorum. Çok beğendim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Şu dönemler de okumak için yanlış bir seçim yaptığımı düşünüyorum. O kadar çok Dostoyevski olmak istedim ki ev sahibesi çok yanlış bir tercihti. Dostoyevski genç yaşta yazmış olduğu bir eser olduğu için çok heveslenip okudum ancak "İnsancıklar" ilk eseri olmasına rağmen "Ev Sahibesi" ne göre çok daha beğendiğimi söylemem gerek. Neden olduğunu bilmiyorum ama ikinci üçüncü hikayelerde okurken aşırı uykum geldi. Kendimi bitirmek için aşırı zorladım. Çok dağıldım ilk hikaye dışında diğerleri asla aklımda kalmadı. İlerleyen zamanlarda büyük ihtimalle tekrar okuyacağım.
Okumaya başladıktan sonra binlerce kez elimden bıraktım. Sinirlendim. Bir çok gerçekle defalarca yüzleştim. Canım sıkıldı. Bazı sayfalarda resmen canım yandı ve burada yazan şeyler bir çok çocuğun başına geldiğini de bilmek ne dar acı çektiriyor anlatamam.
Bir çok sayfa da ağlamaktan perişan oldum diyebilirim.
Bu adaletsiz dünyaya tüküreyim.
Efsane bir kitap olduğunu, neden bu kadar çok okunduğunu ve neden bu kadar çok okumak isteyip de beklettiğimi asla anlamıyorum. Ama tek kelime ile "MUHTEŞEM"
Kitabı bitireli sadece kısa dakikalar oldu. Ve ağzımdan çıkan ilk cümle "Of be ne kitaptı" hatta buna kitap demek de ne biliyim. Tam bir şaheser !!!
İlk başta okuduğum yorumlar biraz benim bu eseri okumamı geciktirdi. Çoğu kişinin yarım bırakması acaba dedirttirmişti. Fakat elime aldığım günden itibaren "Aaa bende böyle düşünüyorum, aaa hep insanlara anlatmak istediğim de bu" gibi düşüncelerin bol olduğu sayfalar oldu. Herkes bu eserde kendinden, düşüncelerinden bir parça bulur.
Bazen o kadar çok düşünüyorsun ki hani şu raddeye geliyor insan "Dinden, imandan çıkmasak bari." ama yazarımız o kadar çok insanlığı kucaklamış ki, bütün insanlığı kendi hemşerileri gibi görmüş. Bu kadar ayrımcılıktan uzak birisi her düşünceyi, her inancı, her bilimi kısacası evren ve canlı olan bütün varlıkları kucaklamıştır.
Bu eserle ilgili açıkçası çok fazla yorum da yapamacağım. Çünkü Montaigne ve benim aramda.
İyi ki bu dünyaya geldin, iyi ki bu eser yıllar yıllar sonra elime düştü de seni tanıdım. İyi ki!
Yazacak o kadar çok şey var ki. Nasıl güzel bir kitapsın sen. Tekrar tekrar baştan okumak isterim. Yazarın kitapta sıkça Oğuz Atay' dan bahsetmesi Oğuz Atay hayranlığını sıkça gözler önüne seriyor.
Bu romanda iki ana karakterimiz var. Derdâ ve Derda.Biri kadın biri erkek.İkisi de on bir yaşında karşımıza çıkıyor ilk olarak. İsimlerinde sadece bir harf fark ediyor. Küçük bir detay bu. Onların arasındaki garip bağdan biri belki de.
Derdâ , annesi tarafından on bir yaşında para karşılığında, bir tarikat şeyhiyle evlendirilen bir kız çocuğu. Uzun yıllar şiddete ve tacize uğruyor, kocası tarafından. Okurken irkiliyor, rahatsızlık duyuyor, hatta belki utanç duyuyoruz. Bir insanın başına gelebilecek talihsizlikler, yaşananların ağırlığı bir tokat gibi yüzümüze çarpıyor. Belki de insanlığımızdan utanıyoruz. Bu olayların yaşanması mümkün olduğu için, belki o kadar çok Derdâ var ki sesini duymadığımız... Çığlık atarken sesi kesilen, içine içine ağlayan, yanımızdan geçiyor belki ama biz bir türlü seslerini duyamıyoruz.
Kitabın ikinci kısmında bizi bolca tesadüfler bekliyor. On bir yaşındaki küçük Derda, ilk önce kulaktan duyma haberlerle yurda yerleştirilme korkusuyla ölmüş annesini kesip kimselere söylemeyerek günlerce tek tek gömüyor. Sonra Oğuz Atay'la tesadüfen tanışıyor. Onu anlamasa da hissediyor. Oğuz Atay'ın Tutanamayanlar' ıyla kendi hayatıyla bağ kuruyor.Onun da kendisi kadar yalnız ve mutsuz olduğuna inanıyor. Onu okudukça onun da diğer insanlardan farklı olduğunu, onların dışında kaldığını hissediyor. Yalnızlığını Oğuz Atay ile geçiriyor.
Daha fazla yazmak istemiyorum şiddetle okunmasını tavsiye ediyorum. Canım dostumun bana alıp tavsiye ettiği gibi...
