“Siz ne yaparsanız yapın, hayat başarısızlıklarla, kayıplarla, pişmanlıklarla doludur ve ölüm vardır.Hayatın önünüze çıkardığı tüm bu tatsızlıkları kabullendiğinizde yenilmez olursunuz. Neticede ıstırabı aşmanın tek yolu önce ona katlanmayı öğrenmektir.”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Söze nasıl başlayacağımı bilemiyorum. Çünkü dün akşam bu saatlerde kitabın yarısına geldiğimde sizlerle fotoğraf paylaşıp kitaptan tiksindiğimi söyledim. Nedeni ise argo kelimelerin sıkça yer almasıydı. Bu yüzden okumaya ara verdim. Ardından gece kitabı tekrar okumaya devam ettim. Evet ben de diğer okuyanlar kadar kitaptan çok etkilendim. Daha öncesi kitabın konusu hakkında bir bilgim yoktu. Yalnızca tek duyduğum şey Günday’ın Yeraltı Edebiyatı’nın temsilcilerinden biri olduğuydu. Romanda önemli iki karakter; Derdâ ve Derda. Romanın ilk kısmında bir tarikat şeyhinin oğluyla evlendirilen 11 yaşındaki Derdâ, son kısmında ise mezarlıklarda büyüyen ardından Oğuz Atay ile tanıştıktan sonra hayatı değişen Derda’nın hayatına yer veriliyor.
Kitapta ne ararsanız var aslında. Çocuk şiddeti, çocuk istismarı, inanç kavramı, aşk, aidiyetsizlik hissi, toplumsallaşamama, tercih edilmiş yalnızlık, ahlâk kurallarından yoksun olma...
Kitabın bazı bölümlerinde şaşkınlığım ve öfkem arttı. Okuyanlar ne demek istediğimi anlamıştır diye umut ediyorum. En beğendiğim kısım hiç şüphesiz Oğuz Atay bölümüydü. Birkaç yıldır Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’ını okumak istiyordum fakat cesaret edemiyordum. Sınıfta kitabı tahlil eden arkadaşlarımı dinleyince merakım katbekat artmıştı. Bir gün muhakkak Oğuz Atay’ın tüm eserlerini okuyacağım. En rahatsız olduğum bölüm ise Derdâ ile babasının sahnesi ve Derda’nın annesine yaptıkları. Son olarak şunları söylebilirim evet bir kadın okuyucu olarak argo kelimelerden rahatsız oldum fakat kitabın sonu tek kelimeyle mükemmel. Özellikle o mektup beni çok etkiledi. Kitabın tamamıyla kurgusuna diyecek hiçbir lafım yok, şahane!
Hosseini ile yıllar önce Uçurtma Avcısı kitabıyla tanışmıştım. O kadar çok beğenmiştim ki o kitabı aklımda hep bu kitabı okumak vardı ve sonunda okudum. Yine inanılmaz bir olay akışı, beklenmedik durumlar ve yürek yakan olaylara şahit oldum. Savaşın acı gerçekleriyle birlikte iki çocuk gelinin yaşadıklarını gözler önüne seren yazar, ‘kadın’ kavramına da değinmiş. Kadın... kadın olmak ne zor şu coğrafyada. Daha ilk sayfalarda Nana’nın bir sözü tokat gibi çarpıyor: “Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.”
Kadın olmaktan ziyade bir savaşta kadın olmanın zorluğunu görüyoruz aslında. Okudukça da halimize şükrediyoruz. Dini bahanelerle kadının başına gelenler... Gerçi yıllar, asırlar geçse de değişmeyen tek gerçek, kadına verilen değer. 2 çocuk gelinin hayatını bir yumru oturuyor boğazımıza.Birçok ders çıkarmamız gerekiyor bu kitaplardaki konulardan. Afganistan dahil birçok ilimden-bilimden uzaklaşmak isteyen, dini istismar eden ülkelerin karanlıklar içinde kaldığını görmek mümkün. Kitabın bir bölümünde Raşit peygamberimizin de eşiyle birlikte olduğunu ve bundan utanmaması gerektiğini söylüyordu Meryem’e. Peygamberimizin eşine iyi davrandığını unutmuş olmalı. Bu sebeple kadın bile değil küçük bir kız çocuğuna ‘mal’ gözüyle bakıyordu.
Genel olarak kitabın konusuna bakacak olursak; Afganistan’da yaşayan iki çocuk gelinin hayatlarının kesişmesini anlatıyor. Meryem daha 15’indeydi babası onu gizli aşkın meyvesi olduğu için 45 yaşındaki Raşit’e eş olarak verdiğinde. Pişman olacak ama nafile... Öğretmen bir babanın kızı olan Leyla, savaşın acı gerçekleriyle yüzleşir ve ailesini kaybeder. Birlikte büyüdüğü Tarık da yoktur artık yanında ve birkaç hafta sonra ölüm haberi gelir.
