Hayatını ağır kanamalı geçirmek istemiyorsan, koparken parçalanacak kadar alışma kimseye. Onlar seni terk etmeden sen onlardan vazgeç. Kalmaya çalışıyormuş gibi yaparken bile koşarak çık bütün fotoğraflardan. O yaldızlı çerçevelerden sana bir çatı çıkmayacak, medet umma onlardan. Kendi ruhunun çatlak duvarlarına tutun, zararsız hiçliğine yapış. Bir hiçten koparken kanamaz çünkü insan.
Sonrasında,başımı kaç çatının altına sokarsam sokayım, gittiğim yerlerde nasıl el üstünde tutulursa tutulayım, bir ömür yakamı bırakmayacak evsizlik duygusu da hep peşim sıra geldi.