📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle hatırlanır.
Bu kitap da benim için öyle oldu.
Youngju’nun iyi kazandığı işini bırakıp bir kitabevi açması bana büyük bir cesaret gibi geldi.
Çünkü bazen insanın hayatında en zor şey, gerçekten nasıl yaşamak istediğini kabul etmek.
Kitabı okurken bir an kendimi o kitabevinin içinde hissettim.
Sanki bir masada oturmuş, gelen giden insanları izliyordum.
Sessizce konuşulan hayatlar, küçük dertler, küçük mutluluklar…
Kitapta çok sevdiğim bir düşünce vardı:
Müzikte ahenk kulağa güzel gelebilsin diye önce ahenksizlik gerekir.
Belki hayat da böyle.
Önce karmaşa, sonra uyum.
Bu yüzden kitap bana şunu hatırlattı:
Hayat bazen büyük değişimlerle değil, küçük cesaretlerle güzelleşir.
Ve kim bilir…
Belki bir gün bir kitabevinin kapısını açıp içeri gireriz
ve hayat biraz daha yavaş akar.
Bu kitap bende iki farklı duygu bıraktı.
+ Fikir olarak çok güçlüydü.
Ruhları iyileştiren bir göz kliniği, ışık metaforu, karakterlerin iç dünyası... Gerçekten etkileyici bir zemin vardı.
Ama...
Hikâye ilerledikçe bazı şeyler havada kaldı.
Özellikle Pers karakteri ve final kısmı benim için yeterince derinleşmedi. Çatışmanın nedeni tam oturmadı, duygusal yük biraz hızlı bağlandı.
Bence bu kitap:
Güzel bir fikir
Ama zayıf işlenmiş bir kurgu
Atmosferi sevdim, verdiği hissi sevdim.
Ama finalde "tamamlandı" demek yerine "eksik kaldı"
dedim.
Yine de farklı bir okuma deneyimiydi.
Belki siz daha farklı hissedersiniz
Bu kitabı bir anne olarak okudum.
Ve bazı sayfalarda sadece okumadım, ağladım.
Hamnet öldükten sonra Agnes’in onu kucağına aldığı sahnede
sanki o çocuğun ağırlığını ben taşıdım.
Sanki tenine dokundum.
Zaman durdu.
Beş yaşındaki oğlumu düşündüm.
Ve kitabı kapatıp ona daha sıkı sarılmak istedim.
Hamnet bir ölüm hikâyesi değil.
Bir annenin yası.
Bir çocuğun saf varlığı.
Ve sevginin kayıptan bile büyük oluşu.
Betimlemeleri uzun, evet.
Ama o uzunluk acının içinden kaçmamak gibi.
Okur olarak seni tutuyor, bırakmıyor.
Bazı kitaplar insanı korkutmaz.
Hatırlatır.
Bugün çocuğuma biraz daha uzun sarıldım.
Belki de bu kitabın bana bıraktığı en büyük şey buydu.
