Kendi geçmişinden kopmuş bir halk ya da sınıf, seçmede ve eyleme geçmede tarih içinde kendi yerini bulmuş bir sınıf ya da halktan çok daha az özgürdür. İşte bunun için -tek neden de budur zaten- geçmişin tüm sanatı bugün siyasal bir sorun olarak karşımızdadır.
Sonunda hepimiz ölecektik ve cesetlerimiz toprağa gömülünce, bu dünyadan gittiğimizi sadece dostlarımızla ailelerimiz bilecekti. Ölüm haberimiz radyodan ve televizyondan verilmeyecekti. New York Times'da ölümümüzle ilgili yazı çıkmayacaktı. Hakkımızda kitap yazılmayacaktı. Bu, güçlülere ve ünlülere, olağanüstü yeteneklilere tanınmış bir ayrıcalıktı; sokakta yanımızdan geçen ve dikkat bile etmediğimiz sıradan, adı sanı bilinmeyen, alelade insanların biyografilerini yayımlamak zahmetine kim girer?