Eray Erdoğan
@eray35
Kitapta bölümler arası geçiş olsun,olay kurgusunu bağlaması olsun çok ayrık,bölük,kopuk bir haldeydi ve bu nedenden de kitap akıcı bir halde değildi.Konusu gayet iyiyken malesef ki yazar,kitabı yazış biçimiyle konuyu harcamış bence.Ama kitap okunabilir,dediğim gibi konusu güzel bir kitap fakat içeriği konuyu harcamış diyebiliriz.
Reklam
Müthiş bir ters köşe bulunuyor kitapta,yani sonunda sizi epey yanıltıp şaşırtıyor ve hayret ettiriyor ki bu da polisiye kitaplarda beklenen bir şeydir.Polisiye kitapta aradığınız şey ne kadar tahmin etsen de sonunu bilemediğin,seni şaşırtan bir olay örgüsüyle sonunu bağlamasıdır,en azından benim için öyle ve bu kitap da tam anlamıyla onu becerebildiği için en beğendiğim polisiye kitaplar içerisinde yer alıyor bu kitap.
“Kötü biri olamamak bir yana,herhangi bir şey olmayı da beceremedim: Ne kötü ne iyi,ne alçak ne namuslu,ne kahraman ne de haşerenin biriyim.Şimdi bir yandan köşemde pinekliyor, bir yandan da acı,faydasız bir teselliyle avunuyordum: Zeki insanlar asla bir baltaya sap olamaz,olanlar yalnız aptallardır.Evet efendim,on dokuzuncu yüzyıl adamı en başta karaktersiz olmalı,çalışkan bir insansa oldukça dar kafalıdır.”
Sevgi,bir insanın ilk sözlerine karşı duyduğu içten gelen güvensizliğiyle dinliyordu siyahlı kadını.Kimsenin ilk sözlerine teslim olmazdı; Ergun gibi,ilk tanıdığı insana sarılıp onunla öpüşmezdi ayrılırken.İlk izlenimleri genellikle olumsuzdu; sadece,sessiz insanlar hakkında ‘kibar’ ya da ‘terbiyeli’ gibi yargılar verirdi.Böyle insanlar da çoğu zaman,ilerde gerçekleştirmek istedikleri çıkarları için yatırım yapan sinsi yaratıklardı.
Reklam