erçil
@ercilcano
Zamanı ölçmek için saatler ve takvimler yapılmıştır ama bunlar hiçbir şey ifade etmez. Herkes çok iyi bilir ki bazen bir saatlik süre insana ömür kadar uzun gelirken, bazen de göz açıp kapayıncaya kadar geçip gider. Zamanın bu garip kısalığı ve uzunluğu, o saat içinde yaşanan olaylara bağlıdır. Çünkü zaman, yaşamın kendisidir. Ve yaşamın yeri yürektir.
Reklam
Kendinde her şeyi yapabilecek kuvveti görmek, sonra yapılacak hiçbir şey bulamamak...Tükenmek bilmez bir sabırla meçhulü beklemek...Nihayet bütün bunları sisli bir havadaki ağaçlar gibi belli belirsiz, karışık bir şekilde hissetmek... Bu uzun zaman dayanılır şeylerden değildi.
Bir türlü anlayamadığı, bir türlü içlerine karışamadığı ve bunu zaten asla istemediği bu insanlarla arasında çelik bir duvar gibi yükselttiği bu tebessüm, onun müracaat ettiği son çareydi. Kendini bu şehrin korkunç akıntısından, ancak, etrafında ördüğü bu soğuk duvarla kurtulacağını sanıyordu.
Önceden de listeme eklediğim ve şimdi yaşıyor olduğumuz salgın hastalık da ortaya çıkınca bu apokaliptik kitabı hemen okumak ve şu an yaşadığımız duyguları da somutlaştırmak istedim. Normal akışında ilerleyen bir toplumun “Beyaz Felaket” diye adlandırdıkları bir körlük salgınıyla nasıl yok olmaya başladıklarını, insanlık kavramlarını yavaş yavaş yitirip hayvani tüm iç güdülerinin ortaya çıkmasıyla mücadele edişlerini okuyup Jose Saramago nun hayran kaldığım diliyle de tanışmış oldum. Bu vahşetin ortasında sadece bir kadının çevresini ve grubunu, en zoru da kendisini buna inandırmaya başarıp örgütleyici bir dayanışma ve direniş mücadelesi göstermesi, tek bir kadının bile gücünün ne kadar büyük olabileceğini ve neler sağlayabileceğini tekrar hatırlatmış oldu. Aldığı Nobel Edebiyat Ödülünü sonuna kadar hak eden bir kitap.
Reklam