MEHMET ERGÜL
@ergul43
23 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Platon'un bu büyük eseri, üstadı Sokrates'in bir misafirlikte hazır bulunanlarla kurduğu diyaloglardan oluşuyor. Platon'un o gün gerçekleşen bu uzun diyaloğu tamamıyla aklında tutması mümkün olmasa da kanımca Sokrates'ten uzun yıllar öğrendikleri çerçevesinde hocasının konuyla ilgili fikirlerini toparlamış. Bu yönüyle Şems-i Tebrizi'nin fikirleriyle şekillenen Mevlana'yı andırıyor. Kitap boyunca ideal bir devletin yöneticileri, askerleri, eğitimi, sanatı nasıl olmalı, sorusunun cevabı aranıyor. Bazı fikirleri Hitler'in uygulamalarını hatırlatıyor (Nazi üretme çiftlikleri vb.) Bu fikirler tabii okurken rahatsız ediyor. Bir diğer dikkatimi çeken nokta Sokrates'in şiire karşı olumsuz bakış açısı oldu. Ben sırada Farabi'nin El-Medinetül-Fazıla adlı eserini, Thomas Moore'un Ütopia adli eserini okuyacağım. Farklı dönem ve fikir dünyalarını karşılaştırma adına tavsiye edebilirim. Günümüzden 2400 yıl kadar önce yazılmış olsa da günümüze bakan pek çok çarpıcı fikirleri olması yönüyle şunu söyleyebilirim: Zaman ihtiyarlar fakat fikirler zamanı aşar, yeni zihinlerde yeni biçimlere bürünerek varlığını sürdürür. İyi okumalar.
Hastalar ve Işıklar yazarın tarzına aşina olanların tahmin edeceği üzere yaşadığı dönemle barışık olmayan, hayatı sorgulayan kahramanların hikayeleri. Kahramanları sokakta karşılaşabileceğimiz türden kişiler. Dünyanın düzeninden hoşnut değiller ve iç dünyalarında bir var oluş alanı kurmaya çalışıyorlar. Kalabalıklar onları boğar adeta, hayallerinde kurdukları aleme sığınırlar. Yalnızlıklarına aynadaki kendi akisleriyle çare ararlar. İnsanlardan kaçarlar.
Kahramanlarının iç dünyasını bilinç akışı tekniğiyle gözümüzün önüne seren yazar, olaydan çok kesitlere dayalı öyküler yazmış. Yer yer imgelerle şiire selam çakmış.
Hayatı sorgulamak üzere okunup üzerinde düşünülebilecek bir eser. İyi okumalar.
Joyce'dan okuduğum ilk eser. Kısalı uzunlu on beş kadar hikayeden oluşan bir kitap. Olaydan çok karakterlerin iç dünyalarının öne çıktığı, betimlemeye asgari ölçüde yer verilen hikayeler. Yazar memleketi Dublin üzerine yazmış bütün hikayelerini. Şehir kasvetli, karanlık, kurtulunması gereken bir yer olarak yer alıyor öykülerde. Bir nevi her hikayenin ortak kahramanı Dublin kenti.
Dublin her ne kadar İrlanda'nın başkenti olsa da kahramanlar onu Londra, Paris gibi kentlerle karşılaştırırlar. Bir nevi taşra kentidir Dublin. İnsanı sıkar, boğar. Kurtulmak için çırpınır orada yaşayanlar.
Karakterleri çok canlı yansıtan yazar, okuru yürekten yakalamayı başarıyor. Kendinizden bir şeyler bulabiliyorsunuz. Kendinizi şehrin o karamsarlığa iten atmosferinde hissediyorsunuz. Mücadele gücü olmayan, bezgin, bıkkın kahramanların duygularına ortak oluyorsunuz. Iyi okumalar.
Uzun zamandır okumayı düşündüğüm bu başyapıta geçenlerde bir sahafta rastlamıştım. Kitabı aldım ve başladım. Daha önce Benim Adım Kırmızı romanını okuduğum için esere bir nebze de olsa yakındım. ( Okumayı düşünenlere önce Pamuk'un bu şaheserini okumayı salık veririm.) Metinlerarası karşılaştırmalara dayanarak romanı daha iyi anladım. (Tabii kendi seviyemde.) Roman dıştan bakıldığında bir polisiye olsa da teolojik, tarihî, sosyoekonomik pek çok konuyu irdeliyor. Kitabın sonunda Eco'nun yazısında yansıttığı gibi pek çok esere gönderme yapıyor. Bu yönüyle romanı tam anlayabilmemin çok zor olduğunu kabul etmeliyim. Bunun için Hristiyanlık ve kilise tarihine, Orta Çağ'ın fikir ortamına aşina olmalıyım. Bu da ayrıca okumalar gerektiriyor.
Roman Orta Çağ'da yazılmış bir kronik üzerinden ilerliyor. Olayların gözlemcisi ve birinci ağızdan anlatıcısı Adso. En çok öne çıkan karakter sorgucu William (İngiliz olması Sherlock Holmes'u çağrıştırıyor.) Bir manastırdaki seri cinayetleri aydınlatmaya çalışırken pek çok dinî tartışmaya da şahit oluyorlar. Özellikle kitapların bulunduğu esrarengiz kütüphane ilgi çekici.
Romanı okurken başlarda zorlansam da sabrımın meyvesini ilerledikçe almaya başladım. Olaylar düğümlendikçe, -pek anlayamasam da- teolojik tartışmalar ilerledikçe kitabın tadını da hissetmeye başladım.
Yakın dönemde yazılmış olsun ama klasikler ayarında olsun diyenlere tavsiye edeceğim bir kitap. Okuyun. Ben şimdiden ikinci kez ne zaman okuyacağımı düşünmeye başladım bile.
Türk edebiyatında toplumcu yazarların eserlerini hatırlatan bir öykü kitabı. Rus edebiyatında Petersburg'a aşina olan okuyucuyu steplere, Rus taşrasına götürüyor yazar. Canlı, somut, renkli betimlemelerle mekan hakkında net izlenimler kazandırmayı başarmış. Hikâyeler arasında beş sayfa uzunluğunda olanı da var, elli sayfayı aşanı da. Kısa hikâyeler daha ziyade epik bir hava içinde Rus komünistlerinin Kazaklarla yaptığı mücadeleler, girdikleri çatışmalar, Kazakların zulümleri üzerine kurulu. Uzun olanlarda ise toprak, emek, işçi, sözleşme, ücret gibi konulara eğilmiş. Sosyalist bir açıdan bu konulara çözüm yolları göstermiş. Bu açıdan bir propaganda çeşnisi de veriyor. Hikayelerde Don ırmağı adeta bir kahraman olarak karşımıza çıkar. Sovyetlerin taşradaki maceralarını, mücadelelerini merak edenler için okunabilecek bir eser. İyi okumalar.
