Ertan Aslan
@ertanaslan
𐱅𐰭𐰼𐰃 : 𐱅𐰇𐰼𐰜𐰇 : 𐰸𐰆𐰺𐰽𐰣
Tanrı Türk’ü Korusun
Şu anda okuduğu kitap
Şeker Portakalı, Jose Mauro De Vasconcelos
Çocukluğumdan bu yana kaçıncı okuyuşum olduğunu inanın ben de bilmiyorum. 
Şeker Portakalı her okuyuşta aynı tadı veren nadir kitaplardan biri benim için. Zeze'nin okumayı öğrenmesi, Minguinho ile tanışması, Portuga ile kurduğu dostluk bağı her seferinde aynı heyecanı yaşatıyor bana.
Kitaptaki ana karakterimiz Zeze, dünyayı ve bunun tabii bir getirisi olarak da acıyı çok erken yaşta keşfeden 5 yaşındaki bir çocuktur. Oldukça yoksul bir ailede yaşamaktadır. Sahip olduğu çoğu güzel şeyi, temiz kalbi ve minik aklının işbirliğiyle oluşturduğu hayal dünyasında barındırmaktadır. Son derece zeki bir çocuk olmasına karşın, bir o kadar da yaramazdır. Bu yüzden başını hep belaya sokar ve aile üyeleri tarafından da dayak atılmak suretiyle cezalandırılır.
José Mauro de Vasconcelos , kitapta küçük ve hassas bir çocuğun olay ve durumlara verdiği tepkileri, son derece gerçekçi bir şekilde okuyucuya aktarmayı başarmış. Çocuk gelişimi ve eğitim psikolojisi açısından bilinç sahibi olmak için ebeveyn olmadan önce her insanın kesinlikle okuması gereken bir eser olduğunu söylemek istiyorum. Çocukların oldukça hassas canlılar olduğu, şefkate ve ilgiye sandığımızdan daha fazla ihtiyaç duyduğu, onlara gerekçesini anlatmadan ceza vermememiz, yaşadığımız kişisel sorunları onlara yansıtmamamız, onları sevdiğimizi her fırsatta söylememiz ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini bize ustalıkla anlatmış.
Gerçekçi yaklaşacak olursak, hepimizin kendimizi anlatmak ve ne anladığının ya da vereceği cevabın çok da umrumuzda olmadığı Minguinho'ları var ve biz de birilerinin hayattaki Minguinho'suyuz. Aynı zamanda hepimiz, Mangaratiba tarafından bizden asla koparılmayacak bir Portuga arayışındayız. Kalıcı Portuga'nızı bulmanız dileğimle....
Güzel kitaptı, okuyun, okutun...
Şeker Portakalı her okuyuşta aynı tadı veren nadir kitaplardan biri benim için. Zeze'nin okumayı öğrenmesi, Minguinho ile tanışması, Portuga ile kurduğu dostluk bağı her seferinde aynı heyecanı yaşatıyor bana.
Kitaptaki ana karakterimiz Zeze, dünyayı ve bunun tabii bir getirisi olarak da acıyı çok erken yaşta keşfeden 5 yaşındaki bir çocuktur. Oldukça yoksul bir ailede yaşamaktadır. Sahip olduğu çoğu güzel şeyi, temiz kalbi ve minik aklının işbirliğiyle oluşturduğu hayal dünyasında barındırmaktadır. Son derece zeki bir çocuk olmasına karşın, bir o kadar da yaramazdır. Bu yüzden başını hep belaya sokar ve aile üyeleri tarafından da dayak atılmak suretiyle cezalandırılır.
José Mauro de Vasconcelos , kitapta küçük ve hassas bir çocuğun olay ve durumlara verdiği tepkileri, son derece gerçekçi bir şekilde okuyucuya aktarmayı başarmış. Çocuk gelişimi ve eğitim psikolojisi açısından bilinç sahibi olmak için ebeveyn olmadan önce her insanın kesinlikle okuması gereken bir eser olduğunu söylemek istiyorum. Çocukların oldukça hassas canlılar olduğu, şefkate ve ilgiye sandığımızdan daha fazla ihtiyaç duyduğu, onlara gerekçesini anlatmadan ceza vermememiz, yaşadığımız kişisel sorunları onlara yansıtmamamız, onları sevdiğimizi her fırsatta söylememiz ve sevgimizi göstermekten çekinmememiz gerektiğini bize ustalıkla anlatmış.
Gerçekçi yaklaşacak olursak, hepimizin kendimizi anlatmak ve ne anladığının ya da vereceği cevabın çok da umrumuzda olmadığı Minguinho'ları var ve biz de birilerinin hayattaki Minguinho'suyuz. Aynı zamanda hepimiz, Mangaratiba tarafından bizden asla koparılmayacak bir Portuga arayışındayız. Kalıcı Portuga'nızı bulmanız dileğimle....
Güzel kitaptı, okuyun, okutun...Reklam
"Beni hayal kırıklığına uğratan, benden başkası değil."
Dönüşüm, Franz Kafka
Kafka'nın diğer tüm kitapları gibi "Dönüşüm" de okunduktan sonra insanın zihnini yaralayan, ruhunda derin izler bırakan bir kitap. İnsanları, son zamanlarda giderek azalmakta olan sorgulama eylemine istemsizce sürüklüyor, bizi derin ve kapkaranlık düşüncelerden oluşan bir zindana hapsediyor. Bir daha asla gün ışığı göremeyeceğimize ikna edilmişçesine bir kasvetle uzun uzun düşündürüyor.
Yüzeysel bakıldığında, uyandığında kendini hamam böceğine dönüşmüş hâlde bulan Samsa'nın bir garip hikâyesi gibi görünse de verilen mesaj çok daha derin. Aslında bizler de istediğimiz şeylere sahip olabilmek için istemediğimiz işlerin bize sahip olmasına izin veren birer böcek değil miyiz.. Peki yaşamak için yalnızca bir hakkımızın olduğu bu dünyada, kaçımız kendi memnuniyetimiz için çabalıyoruz? Çoğumuzun hayatı, başkalarını memnun etmeye çalışmakla geçiyor ve ne zaman memnuniyet odağını birazcık kendi tarafımıza yöneltecek olsak işte o zaman insanoğlu tüm nankörlüğüyle haykırıyor bize yaptığımız diğer tüm iyilikleri hiçe sayarcasına, kendimiz için en ufak bir şey istemeye bile hakkımız yokmuşçasına... İnsanlar için çoğu zaman kendimizden ödün vererek yaptığımız işler bir süre sonra sanki bizim yerine getirmemiz gereken vazifemizmiş gibi normalleşiyor, başlarda edilen teşekkürler ve gösterilen minnet duygusu zamanla yerini nankörlük ve hiçe saymaya bırakıyor.
!!!Spoiler!!!
Gregor Samsa'nın da başına gelen bu işte. Üstelik onun memnun etmeye çalıştığı insanlar öz ailesi; annesi, babası, kız kardeşi... Ailesini geçindirebilmek için evin bütün yükünü sırtlayan Gregor, bir sabah kendini hamam böceğine dönüşmüş hâlde bulur. Ailesinin bu durumu oldukça normal karşılayıp da ilk akıllarına gelenin 'şimdi nasıl geçineceğiz' olması da yukarıda anlattıklarımı
