kaybedilen en kıymetli eşyanın, servetin, her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor.
Güzel bir şeye bakınca ağlar mı insan?
Ağlarmış demek ki dedim.
Buna güzellik mi diyeceğiz, başka bir şey mi bilmiyorum ama bu kadarı insan yüreğine ağır geliyor, kaldıramıyorsun.
Ona bakarken Mevlânâ’nın dizeleri gelmişti aklıma:
Bu aşka ilahi diyemem korkarım / İnsani diyemem utanırım.