Puan vermedi·288 syf.··
Beğendi
·2026 18. kitabı
·30 günde okudu
·Okunma: 14 Haziran 2026 10:59
Cadılar bayramı ile başlıyor kitap. Bu zamanda ölülerin ruhu özgürce insanlar arasında gezmektedir. Yazar da kendi ölülerini bekler. Ama istediği kişileri göremez de hatırlamak istemediğini görür. Tanıdığından daha farklı bir insan olarak gelir. Daha sakindir. Aslında ikisinin de çok farklı olmadığını söylemek için oradadır.
Kendi çocukluğuna dönen yazar babasıyla , onun yalanlarıyla ve zorlu geçen çocukluğuyla yüzleşir. Babası terk edilmiş bir çocuk, olduğu yerden farklı bir yerde olursa her şeyin düzeleceğine, daha mutlu olacağına inanan biri. Alk*l bu ruh durumunda onun biricik eşlikçisi. Bir yerden gelmek onun için önemli. O yüzden yalanlarına sığınıyor. Bir yerden geldiğini hissetmek istiyor, terk edilmiş biri olmak istemiyor. Yetersizliklerini alk*lle, şidd*tle ve yalanla çözen birisi.
İşçi sınıfı olarak yoksullukla geçen yıllar, ayak bağı olarak gördüğü ailesi, mutsuz, depresyonda bir eş ve kafası karışık, babalarının sertliği ve şiddetini yaşayan çocuklar ise onun gerçekliği.
Dışarıdaki imajı onun için önemli. Gittiği barda öfkeli, sert ve tehlikeli imajı bozulsun istemez. Değersizliği, yetersizliği ve kıl payı kaçırdığı başarışarıyla suçlayacak birilerini arar. Oğluna zamanında kendine öğretilen erkek benliğini öğretmek, oğlunda yumuşak gördüğü ne varsa yok etmek ister. Erkek yıkar, döker, kontrol eder ve sevmek zayıflıktır.
Ailenin bu hali çocuklara da tabi ki olumlu yansımaz. Yazarımız okulda başarılı bir çocukken zamanla okulu umursamayan bir çocuğa dönüşür. Kendini sigaraya, alk*le ve uy*ştur*cuya verir. Farkeder ki zamanla babasına benzemektedir. Onu anladığını hisseder. O da babası gibi olması gerektiği yerin başka yer olduğunu düşünür.
" Nasıl ki aynaya onun yüzünü görmeden bakamıyorsan, kendimden söz etmeden onu anlatamam."
Yazar samimi bir
Alevlerin Şafağı-Tessa Hale1000Kitap
"Sadece senin yörüngende olmak bile hayatımı güzelleştiriyor. Dünyamızı boyadığın rengi görmek. Herkese nasıl değer verdiğini. Kardeşlerimi nasıl iyileştirdiğini . Onları tekrar bütün hale getirdigini. Sana nasıl aşık olmayayım ki?"
"Aşk çok korkunç bir şey. Ama gel birlikte korkalım."
Ember Hollow Ejderhaları serisinin üçüncü ve serinin son kitabı Alevlerin Şafağı, Hayden'ı kimin kaçırdığını görmemiz ile başlıyor. Hem beklenmedik biri hem de tehlikeli ve kurnaz birinin eline düşüyor. Hayden'ı kaçırma sebebi onu istediği bir amaç için kullanmaktı. Hayden eşlerinden uzak kaldığı için aralarındaki bağdan dolayı acı çekmeye başlıyor. Maddox, Knox,Easton ve Cillian Hayden'ı bulamadıkları için ne yapacaklarını bilemiyorlar. Açıkçası erkek karakterlerin hepsi ejderha ama doğru düzgün güçlerini ve kaynaklarını kullandıklarını göremedim.O esnada bir dost onlara yardıma geliyor ve Hayden'i kurtarıyorlar. Ondan sonra hem Hayden'ı kaçıran kişiyi bulmaya hem de Hayden'ı diğer düşmanlardan korumaya çalışıyorlar. Ortalama bir kitaptı benim için. Fantastik anlamında biraz daha detay görsem de bu kitapta yine de o yönde detaylı bulamadım. Hepsinin sonunda eş bağını tamamlaması güzel bir detaydı. Ve kitabın sonlarinda Hayden'ı biraz güçlü görmek iyiydi. Ters harem türünde güzel, özellikle Cillian ve Knox'un Hayden'a karşı davranışları cok güzel. Kafa yormayan ve kolay okunan bir seri. Yüksek beklentiyle başlamazsanız ve ters harem türünde kitaplar okumayı severseniz hoşunuza gidebilir.
Kitaba Puanım:7/10
Reklam
Nüveyre'nin hikâyesi aslında bir kadının yavaş yavaş her şeyini kaybetmesinin hikâyesi...
Bir Çerkes köyünde dünyaya geliyor. Çocukluğu rüzgâr gibi geçiyor; koşuyor, gülüyor, hayaller kuruyor. Hayatın ona neler hazırladığından habersiz. Önünde kocaman bir ömür var. Belki seviyor, belki sevilmeyi düşlüyor. Ama kader onun için başka bir yol çiziyor.
Henüz çok gençken kendisinden kırk yaş büyük bir adamla evleniyor. Bir köy kızıyken bir anda ihtişamın içine düşüyor. Büyük konaklar, kalabalık sofralar, saygınlık, zenginlik... İnsan dışarıdan bakınca "Ne güzel bir hayat" diye düşünüyor. Ama hayatın insana verdiği hiçbir şeyin garantisi yok.
Yıllar geçiyor. Çocukları oluyor. Bir anne oluyor. Bir eş oluyor. Bir yuva kuruyor. Tam her şey yerli yerine oturmuş gibi görünürken hayat yavaş yavaş elindekileri almaya başlıyor.
Önce zaman geçiyor.
Sonra insanlar gidiyor.
Sonra kayıplar geliyor. Ardından eşini kaybediyor.
Bir annenin yaşayabileceği en büyük acılardan biriyle tanışıyor. Evlatlarını toprağa veriyor. Bir annenin kalbindeki o boşluğu hiçbir şey dolduramıyor. İnsan sevdiği herkesi kaybedebileceğini düşünür ama evladını kaybetmeyi aklına bile getirmez. Nüveyre bunu yaşıyor.
Bir zamanlar insanların etrafında pervane olduğu kadın, giderek yalnızlaşıyor. O görkemli günler geride kalıyor. Konaklar, zenginlikler, gösterişli hayatlar birer hatıraya dönüşüyor. Hayat onu öyle yerlere savuruyor ki sonunda neredeyse bir odunlukta yaşam mücadelesi veriyor. Hayatının son dönemlerinde Nüveyre artık tamamen yaşlanmıştır. Bir zamanlar köşklerde, konaklarda yaşayan o kadın; artık çok daha yalnız, çok daha sade ve zor bir hayatın içindedir. Yanında eski kalabalıklar yoktur. İnsanlar azalmış, hayat küçülmüştür.
En acı taraf şu olur: Bir zamanlar elinde her şey varken, yaşlılığında en temel
Bir cinayet ve cinayeti çözmeye çalışan Nevzat başkomiser, yardımcısı Ali ve kriminolog Zeynep'in maceraları.. Bunun dışında konuyu anlatmama gerek yok sanırım. Zaten anlatsam spoiler olur. O yüzden es geçiyorum.. Normal polisiye kitapları hepimiz biliriz. Mükemmel bir polis. Yakışıklı/Güzel şüpheliler. Kusursuz bir cinayet. Ve sonunda kitapta birkaç kere adı geçmiş olan katil.. keyifli okumalar
Ve sen görünmezsin İstanbul. Ve sen ortalıkta yoksun. Nerdesin? Hilton roof-barında kızartılmış bir balık gibi çiğnenip yutuldun mu? Yoksa Çiçek Pasajı'nda yeteneksiz sosyalist dudaklara değer değ- mez bir votka bardağında tuz gibi eridin mi?
Yoksa Beyazıt kahvelerinde masadan masaya uzayan tartışmalar içinde alı al, moru mor kıvranıp durmakta mısın?
Yoksa istimlâke uğrayan bir arsanın inşaatında beynine taş balyozlar mı inmekte?
Yoksa yavaş yavaş, kırılarak, parçalanarak, ufalanarak, deşilerek, yırtılarak, kazılarak, oyularak müzelere mi taşınmaktasın? Ve bu taşınman bittiği gün ansızın boynuna bir yafta mı asılacak: ÖLÜ. Yoksa bu yafta çoktan asıldı da bizim haberimiz mi yok?
Yoksa ey kutlu İstanbul, bir yatırın türbesinin eşiğinde bir kurban gibi boynunu uzatmış mukadder saatin çalmasını mı bekliyorsun? O ermişin sab- rına eş bir sabırla bir derviş gibi türbe eşiklerinde misin? Sessizliğin bir dua sessizliği mi? Eğer böyleyse beni affet, bütün bu söylediklerimi affet.
Zülfü Livaneli’nin Bekle Beni romanı, aşkın, direnişin ve insanın iç dünyasındaki o sessiz çığlığın derinliklerine inen sarsıcı bir hikaye. Leyla ile Selim’in imkansızlıklar içindeki sevdası, bir ülkenin çalkantılı dönemleriyle iç içe geçiyor. Her sayfasında hem kalp hem vicdan sızlatıyor. Livaneli, aşkı sadece iki insan arasındaki bir duygu olarak değil; özgürlüğe, dayanışmaya, hatta umuda karşı verilen bir mücadele olarak anlatıyor
Kısacası aşkın, özgürlüğün , beklemenin ve umudun arasındaki bağlantıyı karakterlere empoze etmeye çalışmasını da es geçmemek gerekir.
Reklam
Reklam