Ölüm insanoğlunun gerçekleşmesinin gecikmesini istediği ama daima hayatında, hayatının her aşamasında onunla yaşayan bir olgudur. Ölüm en fazla ayrılığa denktir ve dilimize pelesenktir bizim. Maça "ölmeye geldik" diye gideriz. Yavuklumuzu "ölesiye" severiz. Bağlandığımız lidere "öl de ölelim" deriz. "ölmek var, dönmek yok."tur, "ölümüne" destekleriz. "ölüm çıksın ki!" diye yemin eder, "ölümü öp" diye ısrar ederiz. Ölüm unutmaya çalıştığımız bir bela değil kavuşmaya can attığımız bir yavukludur sanki. Mayınlı tarlada büyümüş çocuklar gibiyiz. Ölümle o kadar içli dışlı, yan yana, kol kola yetiştik ki üzerimize gelse bile yıkılmıyor, katlanıyoruz. Her canlı bir gün tadacak diye teselli oluyoruz.