Esmanur
@esmaanur176
“Ben daha çok kendi içimde yaşayan bir insanım... Bunun için size nazaran birkaç misli fazla yaşamış sayılırım.”
Dizisi daha iyi olan bir seri :)
Spoiler içerir.
Hayatımda ilk defa, dizi (veya film) uyarlaması orijinalinden daha iyi olan bir kitap serisiyle karşılaştım. Dizide kesinlikle şerif ve eşinin hikayesi, Sims, Juliette ve sevgilisi çok daha başarılı ve derinlikli işlenmiş. Kitapta durduk yere çıldıran bir kadın, dümdüz bir güvenlik amiri, bahsi birkaç kere geçen ve Juliette'in kolayca ölümünü atlattığı sevgilisi ve kendini bir anda Silo şerifi olarak bulan bir Juliette ile karşılaşıyoruz.
Kitapta En Derin'in de altında olan mekana dair detaylı bir şeyler okuyacağımı hayal etmiştim ama bunun tamamen dizi uyarlamasında ortaya çıkmış olması hayretle karışık bir hayal kırıklığı yarattı. Yargıç, IT ve Şeriflerin çıkar çatışmaları, Bernard'ın Yargıç'ı nasıl oyun dışı bıraktığı, sistemini nasıl devam ettirdiğini okumak isterken yalnızca Juliette etrafında şekillenen bir hikaye beni karşıladı. Kurgunun çok başarılı olması bana kitapları okutturdu ancak maalesef seri, gerekli derinlikten yoksundu.
Üçüncü kitapta zorlama bir şekilde ortaya çıkarılan rahipler bu sebeple gereksiz geldi gözüme. Yani kitabın bitmesine 100 sayfa kala sanki yobazların 7 yaşındaki kızla evlenme törenini okumamıza artık gerek yoktu, o derinliği sağlama safhası çoktan geçmişti çünkü. Apar topar bir şekilde dünyanın aslında zehirli olmadığını keşfetmeleri de çok yüzeysel geldi bana. Yani bir tanecik sonucu şüpheli deney yaptınız ve ne hikmetse 1. silodan bir kadın size telsizle haber verdi bir anda, yüzlerce yıl 49 tane silo hiçbir şey yapamamışken.
İsyanların çıktığı, kapatılan silolarda bunlar yapılamadı mı? Ayrıca, 40. SİLOYA NE OLDU? O kadar bahsi geçtikten sonra son saniyeye kadar Tohum'da 40. silonun bir yerleşke kurmuş olmasını veya bir şekilde 18. siloyla iletişime geçmelerini bekledim ama hiçbir şey çıkmadı. O zaman biz neden
Reklam
Mükemmeliyetçiliğimden dolayı usulünce yapamam diye doğru düzgün kitap incelemesi yazmıyorum. Bunu kırmaya çalışacağım.
Dalgın bir şekilde kitabı okurken Shevek'in Abbenay'daki parkı tasvir ettiği kısımda bir anlığına hakikaten Urras'tan bahsettiğini sandım. Ütopya denilebilecek bir eserde, Anarşitlerin 170 yıldır yönettiği anlatılan bir evrende bile kapitalizmin etkilerinden kaçış olamıyor demek ki. Ve Sabul... Komünen bir toplumun ideal olamama sebebisin. Leguin öyle güzel, öyle gerçekçi işliyor ki bu karakteri, kusursuz ütopya masalından sıyrılıp "Olsa olsa bu kadar başarılabilir zaten" gerçekliğine geri dönüyorsunuz.
Bu kadar kapsamlı bir ütopyanın Urras'taki kadın erkek dinamikleri üzerine daha derin bir anlatım yapmasını bekliyordum. Urrastaki bilim "adam"larının Shevek'le bu konuda üstünkörü tartışmaya girip bir daha bahsini açmamaları beni şaşırttı. Oysa kırılgan erkek "ego"su, yalnızca Urras'taki kadınlardan değil, tüm evrenlerdeki kadınlardan daha üstün olduğunu Shevek'e kanıtlama ihtiyacı hissetmeliydi!
Ve kitabın sonu... Neden Shevek'in çalışmasının neler yaratacağına dair bir şeyler görmedik? Tüm halklarla bilgilerin paylaşılması, yine gücü en çok elinde tutanın işine gelmez mi? Bunun Anarres ve diğer Anarşistlerin "çıkar"ına zararı olmayacak mı? Biraz da bu karmaşayı okumak isterdim.
Yıllardır okumayı beklettiğim bir kitaptı ama iyi ki doğru zamanda okumuşum. Uzun süredir kütüphaneden ödünç almadığım halde bu kitabı ödünç alarak okumam da oldukça yerinde olmuş :)
Bilişsel Davranışçı Terapi'nin (BDT) kurucusu Aaron T. Beck'in erken dönem hayatından başlayarak hayatını ve çalışmalarını kronolojik olarak ele alan, BDT ekolü üzerine bilgi edinmek isteyen kişiler için oldukça faydalı bir kitap hazırlanmış. Psikoloji gibi zamanla kuramların güncelliğini yitirebildiği bir alanda bu şekilde kronolojik ele alımlar, değişimleri takip edebilmek adına oldukça kıymetli.
Benim gibi farklı ekollerde çalışan psikologlara veya psikoloji öğrencilerine uygun bir başlangıç kitabı olacağını düşünüyorum. Psikoloji bilimiyle hiç alakası olmayan biri okurken biraz zorlanabilir ancak psikopatolojik hastalıklar ve BDT üzerine giriş seviyesinde bilgisi olan okuyucular da rahatlıkla okuyabilir.
GRRM ve Ataerkil Yaklaşımı: ASOIAF & Ejderhaların Dansı
Tamamen spoiler içerir.
ASOIAF evrenini okumaya ilk başladığımda 15 yaşındaydım. O dönemde keyfine okuyordum açıkçası ama atama beklediğim bu süreçte yapacak bir şey bulamadığım için ikinci kere okuma yapıyorum. GRRM'nin kıyamet sonrası dünya evreninde ataerkiyi, olması gerektiği gibi kaleme aldığını düşünürdüm ama son zamanlarda bu fikrim değişti. GRRM, sanki bu evreni bir kılıf olarak kullanarak ataerki propogandasını gizliden gizliye yansıtıyor gibi düşünüyorum. Şüphesiz asıl serinin en güçlü karakteri olan Daenerys'i bile yönetmek adına evlenmek zorunda bırakan ve Batıdiyara açılmak yerine olduğu yerde kıç büyüten bir karakter yapması ve d*zide son sezonda mad queen yapılmasına bir şekilde karşı çıkmaması da şüphelerimi artırıyor. Eminim ki azor ahai'nin erkek olacağı üstünde bu kadar durulmasa Daenerys, geri kalan tüm karakterlere kıyasla (kitapta) azor ahai olma özelliğini gösteriyor ancak tıpkı ejderhaların dansında olduğu gibi, bir pipi uğruna tüm savdan vazgeçmek zorunda kalıyoruz.
Ejderhaların dansında ilgimi çeken iki kısım var. Birincisi, kitapta erkek Targaryenların, Targaryen olmayan kadınlarla da evlendiğini görüyoruz ve çocukları her şekilde Targaryen görünümlü oluyor ( I. Viserys, Rhaegar'ın çocukları). Fakat Rhaenyra (kuvvetle muhtemel) Strong'la çocuk yapınca üçte üç kahverengi saçlı çocuklar nasıl meydana geldi? Biyolojik olarak buna bir temel bulabilecek olsaydık, Y kromozomundan aktarılan baskın bir gen diyebilirdik ama o halde Erkek Targ- Kadın Targ olmayan eşleşmesindeki kız çocuklar nasıl hep Targ görünüyor? Piç çocuklar bile Targ görünümlü olarak doğuyor ama Rhaenyra'nın çocuklarına bu şans denk gelmiyor her nasıl oluyorsa.... GRRM'nin buna bir temel atması gerekirdi diye düşünüyorum, okuduğum kadarıyla bir dayanak bulamadım. Yoksa GRRM,
fasfakir bir idealistin otobiyografik incelemesi
Behçet hoca, daha bu kitabı yazmadan çok çok öncesinde benim "başarısız" olacağımı yüzüme vuran kişidir. Fen liseli muntazam gelecek vaadeden (!) bir öğrenci olarak "radikal" bir kararla psikoloji okumaya karar vermiştim -aslında liseye girdiğim gün belliydi-. Ailem, öğretmenlerim ve arkadaşlarımdan aldığım onlarca tepki; "Tıp okuyup psikiyatr olursun kafayı mı yedin?" cümleleri umurumda değildi. Çünkü idealisttim, Behçet hoca gibi akademisyen olacaktım -belki de olurum-. En iyi üniversiteyi kazanacak, daha üniversiteyi kazanmadan İngilizce öğrenecek; ALES, YDS ne varsa -her zaman olduğu gibi- başarıyla geçecek ve hiç sorun yaşamadan akademisyen olabilecektim. Çok çalışırsam, tıpkı liseye kadar olduğu gibi, başarabilirdim.
Bu sebeple daha 11. sınıftayken Behçet hocayla tanıştım. Akademisyen nasıl olunur sorusunun cevabını ararken, akademisyen olma yolunun "salt başarı"dan geçmediğini yüzüme çarpmıştı. Evet, yine istediğim bölümü kazandım ama 2. sınıfta soru işaretlerim arttı. Gerçekten sınav puanlarıma, ortalamama, çalışmalarıma değil "network"üme, yalakalık yapmama ve torpilime mi bakacaklardı? Hasbelkader araştırma görevlisi olabilsem bile profesör olana kadar bu şeytan üçlüsü peşimi bırakmayacak mıydı? Şimdi bakınca, bırakın akademiyi rastgele bir işe asgari ücretle girip barınabilmek için bunların zorunlu olduğunu anlayabiliyorum. Benim gözümü açan kişi ise Behçet hocaydı.
Ne oldu mu dersiniz? Akademisyen olmaktan vazgeçtim. Yalan söyleyecek, hocaları yalayacak ve network yapabilecek biri olmadığıma karar vereli çok oldu. Ki bölümümdeki -ilgi alanımın- hocaları çok iyi kişilerdir, ama onların bile gözüne girmek için yapmadığım hareket kalmamışken ders başarısı benden çok aşağıda olan kişiler bahçede hocayla sigara tüttürüyordu. Benden bu alanda bir cacık
Reklam