Reklam
"Bu dârı benim başıma dar eyleme yâ Rabb
Ağyâr elemin gönlüme bâr eyleme yâ Rabb
Kurtar kerem et pâdişâhım kayd-ı sivâdan
Âzâd olayım kârımı zâr eyleme yâ Rabb"
Dest-būsu ārzûsiyle ger ölsem dostlar
Kūze eylen toprağım sunun anınla yâre su
Fuzûlî
"Ey dostlarım! Eğer Hz. Peygamber'in elini öpme arzusuyla ölürsem; mezarımın toprağıyla bir kâse yapın ve o kâseyle Efendimiz'e su ikram edin. Bu vesileyle eline ulaşmış ve onun elini öpebilmiş olayım."
Mecnûn ile bir mekteb-i aşk içre okurduk
Ben Mushaf'ı hatm etdim o "Ve'l-leyl"de kaldı
Lâedrî
"Biz, Mecnûn'la birlikte aşk mektebinde okuyorduk. Ben, Kur'ân-ı Kerîm'in tamamını okudum. 0, 'Ve'l-leyl' sûresinde (Leylâ'da) takıldı kaldı. Ötesine geçemedi."
Peygamber Efendimiz'in beşerî hayâtını inceler, araştırır ve kaleme alırken, dâimâ bir "Müslüman ilim adamı" tavrı içinde olmaya çalıştım. Yazarken, hep yüklemi belli cümle kurmaya dikkat ettim. Mesâfeli bir üslûp kullanmadım. Fazla resmî bir ifadeye de iltifat etmedim. Peygamberimiz, dedim. Peygamber Efendimiz, dedim. Resûlullah Efendimiz, dedim. Peygamber-i Ekber dedim. Zât-ı Risâlet, dedim. Seyyid'ül-Mürselîn Efendimiz, dedim. Fahr-i Âlem Efendimiz, dedim. En resmî ifade olarak da, Hazreti Peygamber, dedim. Fakat hiç bir zaman "Hz. Muhammed" diyemedim.
Reklam