Garipti insanlar, sürekli üstlerine vazife olmayan şeyler yapıyorlardı.
Sürekli birbirlerinin işlerine karisiyorlardi.
Sürekli birbirlerinin arkasından konuşuyorlardı.
Her konuda fikir yürütüyorlar,en iyiyi kendilerinin bildiğini sanıyorlar, her zaman kendi söyledikleri yapılsın istiyorlardı.
Neşe,kolonya gibi bir şey. Döknüyorsun, o an ferahliyorsun,sonra uçup gidiyor burnundan elinden üzerinden. Kasvet öyle değil ama ,zamk gibi yapışıyor,bulaşıyor ve dokunan herkese bulaşıyor.
Bir yığın tüketim ürünüyle donatılan hayatlarında şimdiki çocuklar çok yalnız. Yaratıcılığı kışkırtan yokluk ortamında değil; sıkıntıyı büyüten, derin bir tembellik ve umursamazlık yaratan bolluk ortamında büyüyorlar.