262171000Kitap
Kitabın sonunda gözyaşlarım akarken buldum kendimi. Benim üzerimde çok güçlü bir etki yarattı bu kitap.
Babanız öldükten sonra ondan kalan eşyaları karışıtırken bir numara bulduğunuzu düşünün. Bu numara sizin çocukluğunuzda ailecek kaldığınız yazlık evin telefon numarası. Bir anlık hevesle hiçbir şey olmayacağını düşünerek numarayı aramaya karar verseniz ve hattın diğer ucunda ölen babanızın telefona cevap verdiğini duysanız sizce ne olur? Aslında kitap bu şekilde başlıyor. Her ne kadar fantastik bir kitap gibi görünse bile aslında çocukluk travmalarının bir insana neler yaşatabileceğini okuyoruz. Hepimiz çocukluğumuzdan birkaç travmayı da peşimizden getiririz. Çoğuna nasıl sahip olduğumuzu bile hatırlamayız. Lakin çocukluğumuzda yaşadıklarımız; bugün hissettiklerimizin ve davranışlarımızın temelini oluşturur. Bazen biz insanlar bir adım ilerisini düşünmeden konuşur ve davranırız. Özellikle bir çocuk ile konuşurken aslında biraz daha fazla dikkat etmemiz gerektiğini gösteren bir kitap. Çünkü sanıldığı gibi çocuklar her şeyi unutmaz. Kendimize dönüp bakarsak bunu görürüz. Bugünkü bizi şekillendiren kim bilir kaç olay yaşadık? Kitap kesinlikle herkesin okuması gereken bir kitap. Çok sade ve akıcı bir dili olduğu için elinizden kayıp gidecektir. Zaten okurken kendi çocukluğunuzdan ve hayatınızdan mutlaka birkaç bir şey bulacağınız düşünüyorum. Peki siz yıllar öncesine, kendi çocukluğunuzla telefon konuşması yapma şansı elde etseydiniz ona ne söylerdiniz?
Keyifli okumalar.
Sanırım şimdiye kadar sayfalarını tekrar tekrar okuduğum tek kitap. Her sayfa bana ayrı bir gizem, şaşkınlık ve dehşet verdi. Wilde bunu yazarken hangi piskolojideydi çok merak ediyorum. Kitap bende tuhaf bir etki bıraktı. Her sayfası ayrı bir rahatsızlık ve merakla doluydu. Başta Basil’in Dorian’a duyduğu şeyi imkânsız bir aşk gibi okurken, hikâye ilerledikçe bunun daha karmaşık, daha saplantılı bir sanat algısına dönüştüğünü fark ettim. Lord Henry’nin düşünceleri ise doğrudan bir kötülükten çok, insanın içindeki karanlığı normalleştiren bir ses gibiydi. Cümleleri Dorian’ın zihninde birer fikir gibi değil, zamanla birer gerçek gibi yerleşiyor. Ve en sonunda insan şunu fark ediyor: En büyük dönüşüm dışarıdan gelen bir olayla değil, içeride kabul edilen bir düşünceyle başlıyor. En sarsıcı olan şey ise Dorian’ın değişimi değil, bu değişimin bu kadar “kolay” başlamasıydı.
Reklam
Yazarın dili son derece sade ve anlaşılır olsa da öykülerin bende bıraktığı etki sınırlı kaldı. Dönemin toplumsal yapısını ve insan ilişkilerini başarılı bir şekilde yansıtmasına rağmen, hikâyelerin sonlarında beklediğim derinliği ve güçlü mesajı bulamadım. Anlatılan olaylar hayatın içinden olsa da çoğu öykü zihnimde uzun süre yer edecek bir iz bırakmadı.
Nietzsche’nin yaptığı şey, var olan düşünceleri yerinden oynatıp geriye sürekli sorgulayan bir zihin hali bırakmak; bu yüzden okuma bitse bile etki bitmiyor, sadece şekil değiştirip devam ediyor.
“İnsanlar düşünmeyi sever değil, düşünmüş gibi hissetmeyi sever” bunu da fazlaca yüzümüze çarpıyor; 99 aforizmadan oluşan bu yapı, tek tek cümlelerle rahatlatmak yerine zihni rahatsız eden bir sorgu hali bırakıyor ve “doğru” diye tuttuğumuz şeylerin ne kadarının ezber olduğunu fark ettiriyor. Bu yüzden Nietzsche okumak, bilgi eklemekten çok içten bir şeyleri eksiltmek gibi çalışıyor; gereksiz kesinlikler yavaş yavaş çözülüyor ve geriye daha çıplak bir düşünme hali kalıyor.
İşte bu yüzden Nietzsche’yi seviyorum; zihnin içinde görünmeyen bir perde aralanıyor ve her şey bir anlığına hem daha çıplak hem daha gerçek hem de daha belirsiz görünüyor.
Başarılı bir psikolojik gerilimde, karakterlerin iç dünyasını derinlemesine işlerken sağlam ve mantıklı bir kurgu üzerine kurulmalıdır. Gerilim hem “kim yaptı?” hem de “neden yaptı?” sorularıyla desteklenmeli, ipuçları dengeli verilerek final hem şaşırtıcı hem de tutarlı olmalıdır. Tüm bunlar, akıcı bir anlatımla birleştiğinde hikâye güçlü bir etki bırakır. Ancak bu kitap merak uyandıran bir girişine rağmen, zayıf kurgusu ve etkisiz sürprizleriyle benim için beklentimin çok altında kaldı.
Sürpriz sonları seven bir okur olarak, kitabın finalinden büyük bir etki bekledim. Fakat ortaya çıkan gerçekler, bırakın şaşırtmayı, neredeyse hayal kırıklığı yaratan bir seviyede ilerledi. Özellikle son bölümlerde olayların aşırı hızlı gelişmesi ve bir karakterin adeta ezberlenmiş bir metni okur gibi her şeyi açıklayan uzun monoloğu, hikâyenin inandırıcılığını zedeledi.
Üstelik ikinci bir sürprizle etki artırılmak istenmiş olsa da, yeterli altyapı ve ipuçları sunulmadan gelen bu gelişme, okurda beklenen şok etkisini yaratmak yerine yapay bir his bıraktı. Tüm bu unsurlar birleştiğinde, kitap ne yazık ki güçlü başlangıcının hakkını veremeyen bir hayal kırıklığına dönüştü.
Öyle ki, bu kadar da saçmalık olamaz diyerek kitabın son 10 sayfasını okumayı düşünmeyip başka kitaba geçmeyi bile düşündüm. Çünkü ters köşe yapayım derken yazar fazlasıyla saçmalamıştı. Baştan sona kadar yalanları okumamız bir yana, yazarın tıbbi bilgisinin de sıfır olduğunu gördüm. Beyin oksijensizliğe ortalama 4-6 dakika dayanabilir. On dakikadan fazla oksijensiz bir beynin nasıl eski sağlığına dönüştüğünü okumak saçmalığın daniskası değildir de nedir?
Daha öncede belirttiğim gibi hiçbir kitap dört dörtlük değildir. Bazen mantığa uymayan gelişmeleri okurken tolerans edebiliriz amenna, ancak bu kitap bu sınırı
Bu kitapta liderlik nitelikleri farklı başlıklar altında ele alınmıştır:
Etki: Liderliğin temelinin makam değil, insanlar üzerinde olumlu bir etki bırakabilmek olduğu vurgulanır. İnsanların güvenini ve saygısını kazanmanın önemi anlatılır.
Öncelikler: Başarılı liderlerin zamanlarını ve enerjilerini en önemli işlere yönlendirmeleri gerektiği açıklanır. Doğru öncelikler belirlemenin verimliliği artırdığı belirtilir.
Kişisel Bütünlük: Liderin sözleriyle davranışlarının uyumlu olması gerektiği üzerinde durulur. Güvenilirliğin ve dürüstlüğün liderliğin temel taşlarından biri olduğu ifade edilir.
Olumlu Değişim Yaratmak: Liderlerin gelişime açık olması ve çevrelerinde olumlu dönüşümler gerçekleştirmesi gerektiği anlatılır. Değişime öncülük eden kişilerin daha etkili liderler olduğu vurgulanır.
Sorun Çözme: Karşılaşılan zorlukların liderlik sürecinin doğal bir parçası olduğu belirtilir. Etkili liderlerin sorunlardan kaçmak yerine çözüm üretmeye odaklandığı açıklanır.
Tutum: Olumlu bir bakış açısının hem lideri hem de ekibini motive ettiği üzerinde durulur. Başarıda bilgi kadar tutumun da önemli olduğu ifade edilir.
Vizyon: Liderlerin geleceği görebilen ve insanlara yön gösterebilen kişiler olması gerektiği anlatılır. Güçlü bir vizyonun ekibi ortak hedefler etrafında topladığı vurgulanır.
İçsel Disiplin: Başarılı liderlerin öz denetime sahip olması, sorumluluklarını düzenli şekilde yerine getirmesi gerektiği belirtilir. Disiplinin uzun vadeli başarının anahtarı olduğu ifade edilir.
Ekip Gelişimi: Liderlerin yalnızca kendi gelişimlerine değil, ekip üyelerinin gelişimine de katkı sağlaması gerektiği anlatılır. Güçlü ekiplerin başarılı liderliğin en önemli göstergelerinden biri olduğu vurgulanır.
Genel olarak kitap, liderliğin sadece insanları yönetmekten ibaret olmadığını;
Reklam
Reklam