Bir ikilem duruyordu önünde. Bir kadınla yaşamak istiyorsa evlenmeli, boyun eğmeliydi. Yani yaşamın bir yanı karşılığında tüm ruhsal bağımsızlığını verecek, toplumsal görev ve sorumlulukları yerine getirecek, bir kaynanaya, bir kaynataya, dahası bir kayına saygı gösterecekti; onu çileden çıkaran şeylerdi bunlar.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bir ikilem duruyordu önünde,. Bir kadınla yaşamak istiyorsa evlenmeli , boyun eğmeliydi. Yani yaşamın bir yanı karşılığında tüm ruhsal bağımsızlığını verecek , toplumsal görev ve sorumlulukları yerine getirecek , bir kaynanaya, bir kaynataya , dahası bir kayına saygı gösterecekti: onu çileden çıkaran şeylerdi bunlar .
"İnsan belli bir yaşa gelince evlenir değil, doğru kişiyi bulunca evlenir. Bilmiyorum, ya da evlenmeli mi demeliydim?"
Antoine Bret bir zamanlar, “Aşkın ilk soluğu, mantığın son soluğudur,” demişti ve Serap’a göre bu, aşk için söylenebilecek tek mantıklı şeydi. İnsanın mantığını kaybetmesi, aklını da kaybetmesi demekti. O her zaman aklının başında olmasını tercih ederdi.
Zaten aşkla uğraşacak ne hâli ne de vakti kalmıştı artık. Yaşı geçiyordu. Evlenmeli, çocuk sahibi olmalıydı. Bir o kalmıştı, gerisi tamamdı.
Kaşe, mühür, imza.
Âşıklar evlenmeli mi?
Hımmm... Şöyle söyleyeyim sevgili dostum... Nikahlanmak, iki insanın kavga etmek için ruhsat almasından ibarettir çoğunlukla.
