"Ey Toprak, bizleri bağrında taşıyorsun. Bizlere mutluluk vermedikten sonra nerde kaldı senin analığın, ne diye geldik bu dünyaya? Ey Toprak, çocuklarınız biz senin, bize mutluluk ver, bizleri mutlu kıl!"
Ey Tanrı, ruh kendinden geçince biricik erdem, gördüğünü sevmektir, en yüce mutluluk sahip olduğuna sahip olmaktır; o zaman sevinç dolu yaşam kaynağından içilir.
Her insan ilişkisinin gerçek özü õtekinden hiçbir șey, hiç ama hiçbir sey talep etmeyen ve beklemeyen bu özveri değil mi? Ve kendisi daha fazla verdikçe daha da az bekleyen?