Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum...
Bu nefret filan değil...
İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile...
Bu sadece bir yalnızlık ihtiyacı.
- Bana bir akıl ver.
- Hangi konuda?
- Tutalım ki evlisin, karını seviyorsun. Fakat, bir başkası aklını çelmiş...
- Bağışla, bir şey anlamıyorum. Örneğin karnı iyice doymuş bir adamın bir fırının rafından ekmek çalması düşünülebilir mi?...
Bağımlılık kelimesine alerjik bir toplum olarak çocuğun doğduğu an bağımsız olmasını istiyoruz. Onun için ayrı oda, ayrı yatak, uyku egitimi gibi bir sürü şey yapıyoruz. Oysa bağımsızlık bağımlılıktan doğuyor. Özgür olmak bağımlı olmayı da, bağımsız olmayı da bilebilmekten geçiyor.