Önden Giden Yiğitler..
Üstad Sezai Karakoç, Teoman Duralı, Fuat Sezgin
Rasim Özdenören, Akif Emre ve Yavuz Bülent Bakiler
Alev Alatlı Hanım, Asım Gültekin, vah ki Mevlana Idris Zengin
Ahmet Kekeç, Bülent Parlak ve dahi postnişin Ömer Tuğrul İnançer
Uçtular birer birer, birbiriyle yarışır gibi
Demediler geridekiler bizsiz kalırlar, nasıl
Sarıp sarıp sırtlarına mebzul iyiliği, hayrı, güzelliği
Fânî size kalsın dediler menzilimiz mukaddes, menzilimiz asıl
Eksildik takvimlerin eksilmesinden daha çok
Daha derin, okyanusların eksilmesinden
Her birinin çekilmesiyle has bahçemizden
Biraz daha öksüz kaldık, biraz daha yetim
Her bir zikıymetin ayrılışıyla meclislerimizden
Gittiler peş peşe, bırakarak yâranı yetim
Ellerimiz döşümüzde bağlı kaldı ah
Gözlerimiz mezar taşlarında
Güzeldiler, cümlesini güzel bildik
İyiydiler, el-hak bildik her daim iyi
Aziz ruhları için gönülden Fatiha.
Ve oğulcuğum, bilmelisin ki her yaşayan ölmekte, her yeni eskimekte... Kimdir ki dünyada fani olmaz? Ben gidiyorum, lakin ne mutlu bana ki senin gibi bir nimet bıraktım.
Reklam
“ Dünya necə qurulubsa, elədir, o, diqqətlə mənə baxaraq sözünə davam etdi. - O ən aşağı səviyyəli, ən kiçik motivlərlə hərəkətə gətirilir. Ən bayağı, ən gülünc, ən fani məqsədlərə xidmət edir. O, cənnət deyil, bir-birinə bağlı və mehriban qardaşlardan ibarət xoşbəxt bir ailə deyil. O özlərini insan zənn edən çərənçi, davakar meymun sürüsü ilə ifrat dərəcədə dolmuş bir koloniyadır. Keçmiş zamanlarda filosoflar belə bir düşüncəni təlqin etməyə çalışıblar ki, meymunkimilər məhv edilməli və əvəzində daha alicənab irq bərqərar olmalıdır. Lakin onlar əbəs yerə vaizlik ediblər. Heç vaxt kifayət qədər əsl insan olmayıb ki, sürətlə artmaqda olan vəhşi sürüsünə üstün gəlsin. Deyilənə görə, Tanrı özü də yanlışları düzəltmək və insanlığın təhrif olunmuş əsl surətini bərpa etmək üçün göydən yerə mələklər endirmişdi...”
TALAN
Güzel de çirkin de fâni dünyada
Doğarmış, büyürmüş, viran olurmuş
Sevda denen yangın meğer sonunda
Gözyaşıyla dolu hicran olurmuş
Dostlar ayrılırmış yüze bakar da
İzleri kalırmış hatıralarda
Ümitler yeşerir her ilkbaharda
Sonbahar gelince duman olurmuş
Gülleri açınca gönül bağının
Zehri bal kesilir Leylâ dağının
Mevsimi geçince cilve çağının
Hayaller, yeminler yalan olurmuş
Issız köşelerde yalnız başına
Zavallı girermiş en son yaşına
Konulunca o musalla taşına
Kendi evi bile yaban olurmuş
Bir ömür gariban, mahzun, derbeder
Mü'minse, mezarda bitermiş keder
Mutlulukla gelip acıyla gider
Kalanların hepsi talan olurmuş
Ne babamın arkasından ölmek için ne de feryat figan ağlamak için bir sebebim vardı. Babamın annemi hiçbir zaman sevmediğini biliyordum. Ölen annemin ruhu hâlâ orada da olsa babamın fani bedeni annemin yanına gömülse de değişen bir şey olmayacaktı. Tüm bu kargaşa bir saçmalıktan ibaretti.
..hangi paye hangi unvan o ulu sultana kul olmaktan daha şereflidir?
Hangi başarı, hangi eser, hangi keşif Rabbini bilmek ve tanımaktan daha değerlidir?
İnsanın bir ömrü uğruna verdikleri, nihayetinde fani dünyada bırakacağı fani eserler değil midir?
Reklam
Reklam