Böyle bir eşim olsun,
Bütün derdi benim olsun derdindeyim.
Nasıl bir şeyse işte,
Bir şiir ve fasıl,
Ruhum çekilirken karışık.
Böyle bir eşim olsun istemişimdir,
Gaybı Allah'ın,
Aklım giderken çorba.
Biri beni izledi buralarda,
Ruhum çelişip çekilirken...
AYKUT BARIŞ ÇELİK
İmanda İstisna Yapmanın Caiz Olmaması
Mademki imanın (kalpten ibaret bir) tasdik olduğu, artıp eksilmediği sabit olmuştur; o halde imanın, tanımı ve sınırı belli olan hakiki bir olgu olduğu bilinmiş olur. Küfür ise onun zıddıdır. Kendisinde tasdik gerçekleşen kimse gerçekten mümindir; kendisinde tasdiğin zıddı (küfür) gerçekleşen kimse de gerçekten kafirdir.
Bu durum siyahlık ve beyazlık gibidir; zira kendisinde siyahlık niteliği bulunan şey kesinlikle siyahtır, kendisinde beyazlık bulunan şey de şüphesiz beyazdır. Dolayısıyla (imanından) şüphe ederek "İnşallah ben müminim" denilmesi caiz değildir.
Şafiiler ise "İnşallah ben müminim" denilmesinin doğru olacağını söylemişlerdir ki bu görüş İbn Mesud'dan (r.a.) da rivayet edilmiştir. Eğer bununla sadece (Allah'ın adını anarak) bereketlenmeyi kastetmişlerse, bunda tartışılacak bir durum yoktur (kabul edilebilir).
Fakat eğer (bu istisna ile imanda) şüpheyi kastetmişlerse, bunun aklen geçersizliği yukarıda geçen açıklamalardan ötürü zaten ortadadır. Naklen (ayetle) geçersizliği ise Yüce Allah’ın, "İşte onlar gerçekten müminlerin ta kendileridir" (Enfâl, 4) ayetiyle sabittir. Bu ayet; işaret ismiyle başlayan, fasıl zamiri barındıran, haberi marife olan ve masdar ile pekiştirilen bir isim cümlesidir. Tüm bu dil özellikleri, imanın onlarda hakiki bir şekilde mevcut olduğunu mucizevi bir anlatım (i'câz) yoluyla gösteren apaçık birer delildir. Aynı durum, Yüce Allah’ın, "İşte onlar gerçekten kafirlerin ta kendileridir" (Nisâ, 151) ayeti için de geçerlidir. Bu edebi sanatların ve vurguların (ayrıntılı) inceleneceği yer ise Meânî (belagat) ilmidir.
شرح المقصد
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çaresiz kadını gördüm ya,
Bitkin...
Çaresiz,
Çilesinden sönmüş az evvellinden...
Ayaklarının ağrısı,
Ayaklarımın ağrısına dolanırken,
Yüzündeki, yüzlerindeki yorgunluk gözlerime dalarken...
Yanımda oturan paçavra ruhlu adam,
Yırtık ruhlu Ragıp.
Yaşı geçerken saçlarından,
Öyle geçkin ve öfkeli bakarken kadına,
Kadını tanır ha,
Belki tanımaz.
Sessiz ve sık nefesle dururken içinden söverdi kadına.
Besbelli,
Kadın aşırı yorgun,
Ve bitkinken ben müziği kestim,
Dinlemedim ve sanki cenaze vardı.
Kadın,
Ragıp'ın gözlerinden gözlerini kaçırırken,
Üzüm sokağı durağını süzdü Ragıp.
Kadının adı da sanki Ragıp,
Ruhunu duyurdu hemen yanı başımda bana.
Aslında,
Kimse kimseyi tanımazken,
O yıllarca tanışılmamaktaydı Ragıp,
Otobüs harıl harıl titrerken,
Sözcükler çoktan söylenmiş,
dünya çoktan düşünülmüş.
Yanında kalırım.
Bana ne gelecekten söz et,
ne de geçmişten.
Bırak şimdiyi ~ aydınlık bir duvarı,
üzerinde hiçbir şey yazılı olmayan.
Bırak şimdiyi.
Konuşma,
şimdiyi açıklama bana,
çünkü her şey fazla.
Sonsuzluğun sularında,
dertlerimin kuyruklu yıldızı,
direklerini yitirmiş bir hâlde
batar derinlere.
Yanında kalırım.
Ara Fasıl & Cecília Meireles
Fırçaya, boyaya hiç gerek yok bugün,
Sana kelimelerden bir dünya çizeyim.
Gözünün gördüğü o renklere inat,
Ruhuna dokunan mısralar dizeyim.
Bir tuval olmasın beyaz ve soğuk,
Duygular konuşsun, sesim çok derin.
Çizgiler anlatamaz içimdekini,
Şiirler anlatsın gizini yerin.
Dağların heybeti, denizin sesi,
Bir resme sığar mı rüzgarn nefesi?
Sana çizgilerle gelmek yerine,
Şiirle kurdum bu gönül bahçesi.
Güneşi sarıya boyamak kolay,
Mesele içini ısıtmaktır asıl.
Bir tuvalde duran o cansız doğa,
Şiirin içinde canlanır fasıl fasıl.
Gözlerini yumsan, dinlesen beni,
Kelimeler bir bir renge dönüşür.
Ne fırça izi var, ne boya lekesi,
Dizelerde gönlüm seninle görüşür.
Bırak kalsın renkler palet üstünde.
Sana harflerden bir ufuk açaym.
Hiçbir ressamın çizemeyeceği,
○ sonsuz sevgiye ışık saçayım.