Herkese selam:)
Biraz mitoloji, biraz teoloji, az bişey epistomoloji, yeteri kadar doğu yeteri kadar batı felsefesi, basta islam olmak uzere ortadogu dinleri, antik yunan, bol miktarda mecaz-ı mürsel ve her nesneye,kişiye ve duruma sembolik anlamlar yüklemeyi tradisyonel bir anlayışla harmanlamaya hazır mısınız:)
Arkadaşlar şaka bir yana yazarın 80 küsür yıllık tüm birikimini aktarmaya çalıştığı ağır bir eser olmakla birlikte düz bir okuma size çok bir şey ifade etmeyecektir diye düşünüyorum. Gerçekten okumak için biraz bilgi ve birikim gerektiren eserlerden birtanesi olduğunu düşünüyorum.
Goethe manevi yönü çok güçlü ve dindar bir yazar, dolayısıyla eser tiyatral bir biçimde dini ve mitolojik ögelerden oluşuyor. Bu tarz dini betimlemelere ve atıflara hazırsanız ki incildeki ayetlerden tutunda mitolojiye hatta Hz. Muhammed'e bile atıfların mevcut oldugunu belirteyim, keyifli bir okuma sizi bekliyor. Goethe'yi Goethe yapan bir eserdir ve yazar muhtesem bir tiyatral ve edebi anlatim sergilemiş.
Herkese keyifli okumalar...
Sanırım hiç bir zaman Goethe kadar duygusal bir insan olamadım. Yazarı çok sevmeme rağmen (Faust'u bir günde okumuştum) ve kitapta alıntı yapılabilecek ve altina imza atabileceğim bir çok guzel tespit olmasina rağmen gerçekten çok sıkıldım. Normalde 2 günde bitireceğim bu kitabin 4. gününde hala yarısına gelemedim. Şimdiye kadar hiç bir kitabı yarım bırakmadım ve bunu da bırakmayı hiç düşünmüyorum fakat midem tıka basa dolu haldeyken önüme koyulan tepeleme doldurulmuş bir tabak yemeği, ayıp olmasın diye küçük parçalar halinde eziyet çektiğimi belli etmeden yeme çabasına girmişim gibi bir haleti ruhiye içerisindeyim. Kısacası akıcı ve ustaca kullanılmış bir dil, muhteşem ve duygu dolu tasvirler ve tespitlerle dolu bu kitap konusu itibarı ile beni ziyadesiyle üzdü:)
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,2bin okunma
Reklam
Italo Calvino’yla Bir Kış Gecesi Eğer Bir Yolcu kitabıyla tanımıştım, beni altüst etmişti o kitap, Ulysses’ten sonra okurken en çok etkilendiğim kitap olmuştu, Kesişen Yazgılar Şatosu’nu da bu yüzden aldım yanılmam diye umuyordum ki yanılmadım. Yazar bu sefer tarot kartlarının onda uyandırdığı çağrışımlarla öykücükler üretmeye çalışıyor, tarot kartlarını bilmeyen biri olarak öyküleri anladım ve gayet hoşuma gitti. Her bir tarot kartı sıralı bir şekilde sayfanın yan boşluklarına koyulmuş, bu da tarot kartlarıyla ilgili bilgi sahibi olmayan birinin de öyküleri anlamasını sağlıyor.
Tarot kartlarıyla insanların öykülerini anlatmasını da oradaki insanların karanlık bir ormandan geçerken yaşadıkları yüzünden kör olmasına bağlamış. Yazarın tarzına alışkın olmayanlar için kitabın başında yazarın bir notu var, ön söz mahiyetinde.
Bu kitapla ilgili en çok hoşuma giden şeyse öykülerin Hamlet, Kral Lear, Macbeth, Faust gibi ikonik metinlere gönderme yapması hatta öykülerin kurgularının yer yer onlara benzemesi. Anlatıcı daha sonra bu kesişmeyi ayrı şekilde tablolaştırmış, kitabın içinde. Keşke fotoğraf atılabilseydi buraya :/
Bir de kitap yazılı bir metin olmasına rağmen (sayfanın boşluklarına koyulan tarot kartlarını saymazsak) çizgi roman tekniğiyle anlatılmış. Kitabın ilk paragrafı bir mekan tasviriyken ikinci paragraf birinci kişinin ağzından anlatılıyor. Biz bu anlatım tarzını çizgi romanda görürüz.
Toparlamak gerekirse Italo Calvino okuyucusunu geliştiren bir yazar, daha çok kullandığı anlatım tekniklerinim değerlendirilmesinin gerektiğini düşünüyorum. Keyifli okumalar
10/10
2018 8. kitabı
insan kendini sadece başkasında tanır.. kendimizi başkalarının sözlerinde duymayı severiz, bizi cezbeder bu.. bu bir destan, şeytanın sonunu bile bile tanrıya meydan okumasının destanı.. işin içine insan girince, o vakit cevapsız sorular doğar, o vakit bilmeyece dönüşür herşey; ama, sadece insan için bir bilmecedir bu, çünkü yaradılışını unutan insandır, yaradılıştaki hikâyeyi melekler biliyordur ve yazan tanrıdır, böylelikle insan için herşey bir soru işareti olarak ortaya çıkar; ruh, şeytan, pazarlıklar, aşk, sözleşme ve satış... goethe'nin bütün bir ömrünü adadığı bu destan, destan gibi bir destan...
Boşluk, hiçlik, gerçek, hayal, falan filan
Nereden başlayacağımı bilememenin çaresizliğiyle başlıyorum.
“Söylenecek sözün çokluğu bazen insanı dilsiz bırakır. Tıkanır kalırsınız.” sözünün hakikatine inanarak ama yine de yazmaya çalışarak başlıyorum.
“Hiçbir şey hayat kadar şaşırtıcı olamaz. Yazı hariç. Yazı hariç. Evet tabii, tek teselli yazı hariç.” cümleleriyle biten Kara Kitap’ı anarak, hayatla yazının muhteşem buluşmasına şaşırarak başlıyorum.
Bozkırkurdu’nu okurken kendini hatırlatan “Sizi rahatsız etmeye geldim” diyen Ali Şeriati cümlesiyle başlıyorum.
Daha kitabın ilk sayfalarında kitabın sonundaki Sihirli Tiyatro’daki binlerce kapıdan habersiz “Okudukça zihnimde sayısız odalar açılıyor” demiştim. Bu sayısız odalarda biriken sonsuz kelimelerimi bir düzene sokmak bu yazıyı yazmaya başlamış olan bana hala imkansız gibi görünüyor. Ama başladım devam ediyorum.
Neden böyle? Kaç kitap, kaç insan, kaç olay bizi şiddetle sarsıp her şeyi en baştan, en derinden düşünmemize, hissetmemize sebep olabilir? Bu gerçekleştiğinde de nasıl kolayca ifade edebiliriz her şeyi?
Parçalanmış iki ruh içindeki (kurt-insan) Harry Haller'i, onun gerçeklik ve düş algısını, eski ve yeni arasında sıkışıp kalmışlığını, sonsuz yalnızlığını, kendi içinde kaybolmuşluğunu ve bulunma isteğini hissetmek kolay ama ifade etmek zor.
Hepsi için ayrı bir kitap yazılabileceğini düşündüğüm, okuyup başa döndüğüm paragraflar, cümleler. Bazen sadece bir benzetme, bir kelime.
Harry Haller, kendi içinde kayıp, gerçeğin içinde, savaşı, teknolojiyi, burjuvayı, siyaseti ve daha birçok şeyi sorgulayan Bozkırkurdu ya da.
Harry'nin kendi yalıtılmış dünyasında birlikte yaşadığı yazarlar, sanatçılar. Bence hepsi ayrı bir araştırma konusu Harry'i daha iyi kavrayabilmek adına.
Descartes, Pascal, Shakespeare (Hamlet), Novalis, Dostoyevski, Nietzsche,
Al Pacino'nun filmine ilham verdiğini öğrendiğim için aldığım bir kitaptı. Ne yazık ki öyle ahım şahım bir yanı olmasa da kör bir insanın günlerini nasıl geçirdiği, duygularını nasıl yaşadığı konusunda bilgi sahibi olmak isteyen kişiler olacaktır. Bunu büyük ölçüde yansıtmayı başarmış Arpino. Bu doğrultuda Faust karakteri gerçekten çok özgündü. Fakat kitabı okuduğunuzda fark edeceğiniz üzere iki ayrı sayfadaki cümlelerde Türk düşmanlığı sezdiğimi dile getirmeliyim. Belki de ben yanlış yorumlamış olabilirim, okuduktan sonra takdir sizin.
Reklam
Reklam