Mahmut Ziya
@fayrapziya
balikovemamuli
—Benim minik, benim şeker, tatlı palyaçom. Bana aşkı tarif eder misin?
—Aşk, Don Kişot’un yeldeğirmenidir.
—Ne münasebet, palyaçom.
—Öyledir.
—Peki, “aşık” nedir?
—Ha, bak, mesele burada! Aşk, Don Kişot’un yeldeğirmenidir. Bir şey biliyorum ki böyle söyledim. Aşk, Don Kişot’un yeldeğirmenidir, çünkü aşık, Don Kişot’un tam kendisidir.
—Peki, palyaçom, öyle olsun, kabul… Pekala, sen hiç aşık oldun mu?
—Oldum.
—Kime?
—Sanço Panza’ya.
—Ne münasebet, paylaçom.
—Ne yapalım, öyle oldu.
—Peki, bu Sanço Panza kimdir?
—Ha, bak, bütün mesele burada… Aşık, madem ki Don Kişot’tur, o Don Kişot da madem ki aşık olunca ben oluyorum. Binaenaleyh, ben Don Kişot olsam, bana Sanço Panza lazımdır. Ben de hemen ona aşık olur, ve onu ararım.
Yuvarlak dünyanın üstünde isimlerini bilmediğimiz fiyorlar, kanallar ve limanlar; gece olunca sakin denize bakan tek bir fener, bazan sağnaklı ışıklar döküp yürüterek, bu yuvarlak dünyanın üstünde bir vücut gibi sinirli ve hararetli yaşarlar.
Dünya alabildiğine doludur. Dünyada bakışları birbirine benzeyen birçok insanlar, deniz kenarlarında yıkanır; dağların üstünde buzlar içinde kayar; veya ovaların salkım söğütleri, kavakları altında sevişirler.
Gözlerin gözlerimden ziyade bana yakın, ellerin ellerim kadar sinirli, sarı tüylü ensen, sandallarının içine hapsolmuş müsterih çıplak ayakların… rengin sarı, kırmızı, esmer, siyah, ne olursa olsun, lisanını anlar, kokunu duyar gibiyim.
Bir yemişi yemeden evvel alınan ihtisaslar, onu yedikten sonra alınan lezzetten daha berrak ve vazıhtırlar.
Kızarmış ekmek kokan odada semaver ne güzel kaynardı. Ali semaveri, içinde ne ızdırap, ne grev, ne de patron olan bir fabrikaya benzetirdi. Onda yalnız koku, buhar ve sabahın saadeti istihsal edilirdi.
