Yattığımız her bir dar hücre
Kara, kaba birer keneftir,
Dipdiri ölümün o kokuşmuş nefesi
Durmaz, boğar bu kafesten sahneyi,
Şehvet'ten başka her şey, en sonunda
Toza döner İnsanlık'ın çarkında.
Nihayet her şey yolunda; ancak,
Hayat'ın menziline varmıştı o:
Artık ellerin gözyaşı ıslatacak
Merhamet'in harap mezarını,
Çünkü yasını ötekiler tutacak
Zaten ötekiler daima yas tutar.
Sanırlar ki katil yüreği
Lekeler ekilen her bir tohumu.
Yalan! Tanrı'nın toprağı bereketlidir
İnsanın zannettiğinden daha bereketlidir,
Ki kızıl güller daha kızıl açar,
Beyaz güller daha beyaz.
Onu böylesine sarsan her şeyi,
Böyle feryat ettiren bütün elemi,
Sonsuz pişmanlıklarını, döktüğü onca teri,
Kimse bilemez benim bildiğim gibi: çünkü,
Birden fazla hayat yaşayanı
birden fazla ölüm bekler.