Oysa artık katıksız aşk ya da katıksız şehvet diye bir şey kalmamıştı.Her şeye korku ve nefret karıştığı için,artık hiçbir duygu katıksız değildi.Sevişmeleri bir savaş,doyumun doruğuna varışları bir zafer olmuştu sanki.
Reklam
İnsanlık kalıtı sesini duyurarak değil akıl sağlığını koruyarak sürdürülmüştür.
İnsan,ardında tek bir iz bile,bir kağıt parçasına karalanmış tek bir adsız sözcük bile bırakamadıktan sonra,geleceğe nasıl seslenebilirdi?
Reklam