Yaşamın amacı bence mutlu olmak. Ama her ne olursa olsun multu olun diyen pozitif düşünce insanları gibi değil demek istediğim. Bu dediğimi yazar kitap haline getirmiş. Bir nebze de mutsuzlara teselli amacı ile yazılmış gibi. Ne kadar başarmış bilmem. Çünkü çok kısa yazılmış. Bu pozitif düşünce insanlarını herşeye son zamanlarda toksik diyen ergen benzeri insanlarda rastalayabilirsiniz. Hatta hayatımda buna çok ilginç bir örnek de verebilirdim ama yeri değil. Bu kafa yapısını hatta batılılarda, yabancılarda daha çok görüyorum. Bana neden tuhaf bir şekilde düşük zekalı göründüklerinin belki de cevabı bu. Polyana'yı birgün dağa kaldırmışlar, aman manzara ne güzel demiş gibi bir karikatür veya fıkramsı birşey vardı bir zamanlar. Ona benziyor demek istediği. Bir de benim de antipati ile baktığım bu psikoloji ve psikologlara da değinmiş. Bu önüne gelene deli muamelesi yapanlar. Normal bir insan hayatında bazen mutsuz olabilir, hatta sıklıkla da mutsuz olabilir. Bu çok normal bana göre. Melankolik halde de olabilir bunu hemen depresif bir vaka diye nitelendirmek çok komik. Buna da yer vermiş kitapta. Ayrıca bu pozitif bakın herşeye, ne olursa olsun demek, eleştirel düşünceye de ket vurur. Bunu da yazmış kitapta yazar.
38 öğrencinin kaleme aldığı, çoğunluğu toplumsal faydaya yönelik ikişer sayfalık hikayelerden oluşan kitabın, her hikayenin en üstüne konuyla alakalı, ünlü insanlardan bir özlü söz koyması güzel olmuş. Hikayelerin kimi masalımsı, kimi bilim kurgu, kimi fıkramsı. Kısa hikâyeler sevenlere tavsiye edilir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Yine yarısını bir ay önce yarısını kısa sürede okuduğum bir kitap.
Ve yine sorun kitapta değil.
Bu şekilde okumanın çok verimli olduğunu söyleyemeyeceğim. Çünkü bu kitapta aklımda kalan tek şey şiirsel üslup. Bir de fıkramsı metinler.
İçimden çok kötü bir benzetme yaptım, ama içimle benim aramızda kalsın. (Rezalet.)
Çok donanımlı bir inceleme yapabilirdim ama yapmayacağım. Canım öyle istiyor. (Ben inandım. Bana kalırsa insanları kaldırmanın ilk aşaması söylediğin yalana önce kendin inanmaktır.)
Son zamanlarda gereksiz birçok ileti paylaştım. Konuşmak ihtiyacından zahir. Profilimi daha çok kirletmeyeyim deye burada biraz lafi uzatıyorum. Zaten kimse okumuyor incelemeleri. Kitap ne kadar popülerse incelemeler o kadar beğeni alıyor, bu da onu daha çok okunmuş gibi gösteriyor. Hep aldatmaca.
Ben ara sıra bakıyorum incelemelere. Her zaman değil, yeni bir yazarla tanışacak olduğumda ya da okuyup bilgi birikimimin anlamama yetmediği kitaplarda. Çok güzel incelemeler yazan okurlar var burada. Bazısı da gereksiz yere lafı uzatıyor benim gibi: İsimlerini tutmadım aklımda. Böyle bir gereksizlik yapacağımı bilsem kesin bir iki tanesini yazardım bir köşeye.
Aslında gerçekten güzel bir inceleme yazabilirdim ben de; şayet kitaba tam anlamıyla odaklanabilseydim.
Yine de okurken büyük bir haz aldığımı söyleyecek kadar ilgilendim.
Durduk yere kederlendim, dudağımın sol tarafı da gülümser gibi, tek taraflı, kıvrıldı.
Bu kadardı.
(Okuyan olursa belli etmesin lütfen, bunun bir inceleme olmadığını.)
Mahalle aralarında herhangi bir evde, köşede, sokakta karşılaşacağımız insanların dişe dokunur hikayeleri. Anlatımı çok güzeldi, okuyucuyu içinde tutup, sonraki sayfaya ya da sonraki hikayeye çeken fıkramsı, eleştirici ve düşündürücü olan güzel bir kitap. En sevdiğim hikayeleri: "malibu" ve "dayımın avrupa'ya kaçırılışı" oldu. Uzun okumalardan soluk almak için iyi fırsat.
