Sena F.
@filoz0f
Das Nichts ist kein Mangel, sondern der Raum, in dem der Mensch sich selbst begegnet.
Şubat 2026, Almanya’dan bakınca her şey daha da uzak geliyor. En son 28 Haziran 2024’te Heybeliada’daydım; o sıcak yaz akşamı, polka dot elbisemle o tarihi sokakta yürürken, bayraklar rüzgarda dalgalanırken, sanki zaman durmuştu. Çam kokusu, martı sesi, eski ahşap konaklar… O huzur hâlâ içimde ama burası gri, soğuk ve sessiz.
Türkiye’yi özledim. Hem de çok. O sokakları, o ışığı, o “evdeyim” hissini.
Bir an önce dönmek istiyorum. Ama dönmek de zor.
Nietzsche bağlamında Sokrates’i okumak!Felsefe
Sokrates’in Savunması’na biraz farklı bir açıdan bakacağım; Nietzsche’yi yanıma alarak. Ben bu metni okurken Sokrates’i sadece haksız yere yargılanmış bir bilge olarak değil, Nietzsche’nin eleştirdiği anlamda, aklı hayatın önüne koymuş sorunlu bir figür olarak da düşündüm. Nietzsche’ye göre Sokrates, çökmekte olan Atina’nın hem belirtisi hem de çaresiz bir çözümüdür. İçgüdülerin yerine aklı, yaşamın yerine mantığı dayatır.
Sokrates’in kendini “at sineği” olarak tanımlaması düşündürücü bu bağlamda. Benim için bu sinek yalnızca uyuyan toplumu uyandıran cesur bir ses değil, aynı zamanda hayatın çelişkili, trajik doğasını sürekli akılla didikleyen rahatsız edici bir ısrardır. Yine de ironik olan şu ki, Sokrates öldürülürken Atina rahatlar; sinek susturulur ama at da bir daha uyanmaz. Bu kitabı bitirdiğimde aklımda kalan soru şuydu: Toplumlar gerçekten gerçeği mi sevmez, yoksa onları rahatsız eden sesi mi?
ortak okuma çağrısı!
Ortak okuma yapalım. Kitap önerilerinizi bekliyorum. Seçeceğimiz kitap 100–150 sayfayı geçmesin. Hafta sonuna kadar önerilere bakalım, haftaya temin edelim. Okuduktan sonra Zoom yayını açıp birlikte değerlendirelim.
Sizce de mantıklı değil mi? Şu yapaylığı bir nebze olsun dağıtalım. Yayına katılan on kişiye Almanya’dan Alman çikolatası göndereyim, sohbetin de tadı biraz gerçek olsun. 📚 🍫 🌸
Hicvin zirve yaptığı eser!Hayata Dair
Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz, Aziz Nesin’in bürokrasiye en sert ve en zekice ayar verdiği kitaplardan biri. Nesin bu eseri, 1948’de Harbiye Cezaevi’nde tutukluyken, bir arkadaşının nüfus memurluğundaki bir hata yüzünden kendisine ve çocuklarına kimlik çıkaramamasını dinledikten sonra yazmaya başlar.
Önce oyun olarak yayımlanan eser, daha sonra romana dönüşür. Devlete göre Yaşar Yaşamaz, biri Çanakkale’de diğeri Dersim’de olmak üzere iki kez şehit düşmüş, üstelik babasından da bir yaş büyüktür. Bu yüzden kendisine kimlik verilmez. Gittiği her yerde “defter yalan söylemez” denilerek geri çevrilir. Kimliği olmadığı için emanete bıraktığı şapkasını bile alamaz. Aynı dertten muzdarip insanlarla tanışır; bunlardan biri de 80 yaşında askere çağrılan Güher Hanım’dır. “Usulen tutanak tutulması” lafı, roman boyunca bürokrasinin aklını özetler.
Yaşar sonunda hapse girer ve orada devlet düzeninin gerçek yüzünü öğrenir. Kitap, absürtlükle güldürürken aslında çok tanıdık bir gerçeği gösterir: Hesaplar neden tutmaz? Çünkü o hesapları tutanlar, çoktan hayatın gerçekliğinden kopmuştur.
Aziz Nesin tutkunları için vazgeçilmez, hicvin zirve yaptığı bir eser.
