Dostoyevski bazı şeylerin arkadaşlar dışında kimseye söylenmeyeceğini; bazı şeylerin arkadaşlara bile söylenmeyeceğini, bazı şeyleriyse insanın kendine bile söylemediğini söylüyor!
"Ben seni, hiç kimsenin, hiç kimseyi sevemeyeceği kadar büyük bir tutkuyla sevdim. Bu sevgi, günler geçtikçe azalacağı yerde büyüdü, büyüdü, büyüdü ve bütün benliğimi kapladı, adeta 'ben' oldu."
Duygularımı nasıl tarif edebileceğimi bilemiyorum. Bu güne kadar okuduğum en dolu dolu geçmiş dönem kitaplarından birisi olabilir. "Geçmiş dönem" tanımlamasını kullanma nedenim, elbette ki